شاعر
:
ابو على بصير ، نابينا ، حسن بن مظفر نيسابورى ، اصل او از خوارزم است .
ابن شهر آشوبش در شمار پرهيزگاران از شعراى اهل بيت ياد كرده ، و ابو احمد محمود ابن ارسلان در كتاب تاريخ خوارزم در ثنا و ستايش او گويد : ادبپرور خوارزميان در عصر خود ، ادبآموز و سخنپرداز ، در فنون هنر معروف و پيشتاز ، داراى تأليفاتى است از جمله كتاب « تهذيب ديوان ادب » « اصلاح منطق » ( در ادبيات ) ذيل تتمة اليتمة ، ديوان شعر ( در دو جلد ) و ديوان رسائل و نامهها ( نثر ) « محاسن آنان كه نامشان حسن است » . ذيل كتاب اخبار خوارزم .
از جمله اشعار او :
اهلا بعيش كان جدّ موات
احيا من اللذّات كلّ موات
- مرحبا بر آن عيش و زندگانى كه سراسر بخت و كامرانى بود . مردگان را به طرب آورد .
- بزم عشرتيان با طراوت و خرم ، جمع ياران جمع و دلها شادخوار .
- عيشى كه چون سايهء مرحمت از سرما كشيد ، غبار غم و حسرت بر دلها كشيد .
و لقد سقانى الدهر ماء حياته
و الآن يسقينى دم الحيّات
- سالها از آب زندگى بهره گرفتمى ، اينك زهر و شرنگ در جام ما ريخت .
- دريغا بر جوانمردان كه درگذشتند ، هماره ياور دردمندان بودند .
- آنگاه كه از سرورمان « ابو البركات » جدا گشتم ، بركت و نعمت را پشت سرگذاشتم .
- ركن عزت و عظمت كه در ميدان كرم و فتوت گوى سبقت مىربود .
- ناخواه از ديدار چون ماهش دور ماندم ، در تاريكى و ظلمت فرو رفتم .
- بام و شام بانگ نالهام بلند است ، اشك حسرت و افسوس بر دامنم ريزان .
* و از سرودهء شاعر در مقام ستايش :
جبينك الشمس فى الاضواء و القمر
يمينك البحر فى الارواء و المطر
- سيمايت چون خور و ماه پرتو افشان ، دست عطايت چون دريا و باران
- سايه ات حرم امن الهى ، دربارت منزلگه حاجتمندان .