و امام ابى جعفر الجواد عليهما السلام آمده و هيچ گونه سخن از توقيع امام حجت در بين نيست .
3 - پول خوانندهء زن :
اين مسئلهء در كافى 1 / 361 و در تهذيب 2 / 107 و در استبصار 2 / 36 عنوان شده و در فقيه 3 / 53 يافت مىشود و همهء آنها در وافى 10 / 32 ايراد گرديده ، ولى كمترين اشاره اى به توقيع امام منتظر ديده نمىشود .
بنا بر اين سخن « آلوسى » ، ما را به نقطهء مهمى توجه داد و سرّ مكتومى را بر ما آشكار ساخت . علت صرف نظر كردن بزرگان حديث را ، از اين همه احاديثى كه از امام منتظر ، صادر شده است . با وجود اين كه اين احاديث در برابر آنها ، و مقابل ديدگانشان بوده است ، زيرا با اين ياوه گوئىها شما ديگر خوب مىدانيد ، اگر در اين اصول مدونهء حديث چيزى از آنها ذكر مىشد ، باب ايراد و طعن به مذهب اماميه ، كاملا گشوده مىگرديد . و زبان مفتريان و تهمت زنان به روى آنان دراز مىشد و از ناحيهء آنان ياوه گوئى و ژاژ خواهى رواج مىگرفت .
بنا بر اين بيائيد با هم از اين مرد دربارهء اين همه اشارات و كنايههاى بد گويانه و نسبتهاى ساختگى و غرض جويانه اش بپرسيم و سؤال كنيم آيا چه موقع اماميه قسمت عمدهء مذهب خود را از اين نامهها و توقيعها گرفته و بدان گردن نهاده است ؟ آيا چه كسى از اماميه ، به اين مطلب اعتراف كرده است ؟ اين اعتراف در كجا است ؟ و در چه تاليفى ؟ و نزد كدام راوى ، اين امر ثابت شده است ؟
صدوق چه موقع نامهها و توقيع داشته ؟ و چه وقت آن را نوشته ؟ كجا آن را روايت كرده ؟ و چه كسى به او نسبت داده است ؟ اين مرد ندانسته است كه صاحب رقعه ( توقيع ) پدر صدوق است كه او را با اين سخن ياد كرده « منها رقعة على بن الحسين . . . »
آيا چه مجوزى براى تكفير صدوق در دست دارد ؟ و حال آنكه او از