حاملان علم قرآن ، و سنت نبوى است و آيا غير از او ديگر چه كسانى راهنماى راه حق و علوم ديناند ؟ از اينها همه گذشتيم ، آيا او حداقل يك نفر مسلمان نيست كه شهادتين بر زبان جارى مىكند و به خدا و رسول و كتابى كه بر او نازل شده و روز قيامت ايمان دارد ؟ آيا اين رفتار با مسلمانان از آداب ديندارى ، و رسم علم ، و آداب عفت ، و قانون كتاب و سنت مىداند يا ميل و سليقه شخصى است ؟ آيا مصلحت عمومى را در فحاشى و بدگوئى و نسبتهاى دروغ بايد يافت ؟ آيا بدين وسيله امّت اسلامى نيك بخت مىگردد ؟ و مايهء رشد و هدايتش فراهم مىشود ؟
و آيا چه كسى او را از اين پندار صدوق ، كه حاجتش را از طريق سوراخ درخت دريافت مىكند ، آگاه كرد ؟ در چه موقع اين سؤال از صدوق شده ؟ و سؤال از او دربارهء چه بوده است ؟ تا او آن را بنويسد و در سوراخ درخت يا جاى ديگر ، شب يا روز بنهد ، و پاسخش را از آنجا دريافت كند ؟ اين سؤالات از چه كسى نقل شده و پاسخهاى آن را چه كسى ديده ؟ و چه كسى آنها را حكايت كرده است ؟ و چه موقع اين پاسخها نزد رافضيان از نظر استدلالى ثابت شده ، تا قوى ترين دلائل آنان ، و محكمترين استدلالشان باشد ؟ آرى بدا به حال ايشان . . .
كاش من و هم مذهبانم از اين نامههاى فراوان اطلاع حاصل مىكرديم .
همهء اين نامهها را علامهء مجلسى در جلد سيزدهم بحار در 12 صفحه از صفحهء 237 تا 249 نقل كرده و آن مقدارى كه مربوط به احكام است از شمار انگشتان دست ، كمتر است .
آيا اماميه ، از اول تا آخر فقه ، تنها به همين چند صفحهء محدود ، تمسك مىجويد ؟
و آيا اين چند صفحهء معدود ميتواند ، مأخذ قسمت اعظم مذهبشان باشد ؟
من نمىدانم ، ولى خواننده خوب مىداند « تنها كسانى تهمت ميزنند كه به آيات خدا ايمان نداشته باشند » . ( 1 )
هامش
( 1 ) اقتباس از آيه 105 سورهء نحل : * ( إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّه .