كه به همان لفظ مذكور است جز آنكه در روايت او بجاى اشتر قيس بن سعد ذكر شده است .
( اين قسمت نيز اضافه چاپ دوم است ) ابن حزم در ج 4 ص 145 كتاب « المحلَّى » روايت كند كه على و معاويه در قنوت نمازهاى واجب و مستحب خود يكديگر را نفرين مىكردند .
و اين موضوع را و طواط در ص 330 كتاب « الخصايص » خود روايت نموده و اين عبارت را بدان افزوده است : و پيوسته اين روش برقرار بود تا عمر بن عبد العزيز به خلافت رسيد و از آن منع كرد .
و همين روايت را ابن اثير در ج 3 ص 144 كتاب « اسد الغابه » به لفظ طبرى ذكر نموده است .
( اين قسمت نيز اضافه چاپ دوم است ) و ابو عمر در « الاستيعاب » در مبحث كنيهها در شرح حال ابو الاعور سلمى گويد : او ( ابو الاعور ) و عمرو بن عاص در جنگ صفين با معاويه بودند ، او نسبت به دشمنى و كينه حضرت از سايرين سختتر بود .
على ( ع ) او را در قنوت نماز صبح ياد مىكرد و مىفرمود : خداوندا ! او را دفع فرما ! و ديگران را نيز در قنوت نفرين مىكرد و ابو الفداء در ج 1 ر 179 تاريخش اين داستان را به لفظ طبرى ذكر نموده است .
( اين قسمت نيز اضافه چاپ دوم است ) زيلعى در ج 2 ص 131 كتاب « نصب الراية » خود از ابراهيم گويد :
چون بين على و معاويه جنگ بر پا شد . على در قنوت معاويه را نفرين مىفرمود و اهل كوفه هم از حضرت پيروى مىكردند و معاويه هم على را نفرين مىكرد و اهل شام او را پيروى مىكردند .
و اين موضوع را ابو المظفر ، سبط ابن جوزى حنفى در ص 59 تذكرهء خود به عين لفظ طبرى تا قنوت معاويه روايت كرده و در دنبالهء آن نام محمّد بن حنفية و شريح بن هانى را افزوده است .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 242
مساهمون: محمد تقي واحدي
ص٢٤٢