امت نااميد و از دعوت بسوى حق ناتوان گشت خانه نشين شد و در شهر مدينه منوره در كنج خانه در را به روى خود بسته و بقيه زندگى شرافتمندانه خود را بعبادت پروردگار چشم از اين جهان فرو بست ، آنچنانكه ابن عبد البر در جلد دوم الاستيعاب ص 524 ذكر كرده است .
رساترين سخن درباره زهد و عبادت او گفتارى است كه مسعودى در جلد دوم مروج الذهب ص 63 بيان نموده است و مىگويد : قيس بن سعد از حيث زهد و ديندارى و تمايل نسبت بطرفدارى از على عليه السّلام داراى مقامى بزرگ است .
در مرتبه خوف از خداوند و فرط بندگى و اطاعت او نسبت بذات پروردگار كارش به جائى رسيد كه در نماز هنگامى كه براى سجده خم شد ناگاه مار بزرگى در سجده گاهش نمايان شد و او بدون اينكه به اين خطر توجهى و يا از آن مار انديشه اى بخاطر راه دهد هم چنان سر خود را بر آن مار فرود آورد و در پهلوى آن به سجده پرداخت ، در اين موقع مار دور گردنش پيچيد و او از نماز خود كوتاهى ننمود و از آن چيزى نكاست تا كه از نماز فارغ شد و مار را با دست خود از گردن جدا و به طرفى افكند !
اين مطلب را حسن بن على بن عبد المغيرة از معمر بن خلاد از ابى الحسن على بن موسى الرضا عليه السّلام چنين نقل نموده و اين حديث رضوى را كشى در رجال خود در ص 63 باسنادش از آنحضرت روايت كرده است .
اين خشوع و توجه كامل به پروردگار در حال عبادت و حضور قلب در نماز از وصاياى پدر پاكدل او بود كه مىگفت اى پسرك من ترا وصيتى مىكنم كه بايد در حفظ آن بكوشى زيرا اگر به اين وصيتم بىاعتنا باشى نسبت بساير وصاياى من بىاعتناتر خواهى بود . هنگامى كه وضوء ساختى آن را كامل بساز . سپس به نماز بپرداز مانند كسى كه با نماز وداع مىكند و چنين مىبيند كه عمر او سر آمده و ديگر باداء آن دست نمىيابد و از مردم نااميد باش كه اين خود بىنيازى است و به پرهيز از اينكه حوائج خود را نزد خلق ببرى زيرا اين كار خود فقر و پريشانى مسلَّمى است و بپرهيز از
الغدير ( فارسي ) — صفحة 160
مساهمون: محمد تقي واحدي
ص١٦٠