اينك در پيشگاه خدا ايستادهايد . او حجت خود را برگزيد و پيامبران را برانگيخت . . . و كتاب آسمانى فروفرستاد . و شما را امر كرد كه چيزى را شريك او قرار ندهيد و اطاعت و فرمانبردارى خدا و رسول او را بنمائيد و زنده نگهداريد آنچه را كه قرآن زنده نگه داشته است و بميرانيد آنچه را كه ميرانده است ( ترك كنيد آنچه را كه قرآن نهى كرده است ) و طرفداران راستى و هدايت و پشتيبان تقوا باشيد . زيرا نابودى و زوال دنيا نزديك شده و اعلان وداع نموده است . . . و من شما را به خدا و رسولش و عمل به كتاب خدا و ترك باطل و احياء سنّت او دعوت مىكنم . سپس او به همراه سيصد و سيزده مرد به شمار ياران بدر كه همچون ابر پائيزى پراكندهاند و زاهدان شب و شيران روزاند ، بدون قرار قبلى ، ظهور مىكند و خداوند سرزمين حجاز را براى مهدى مىگشايد وى ، هركس از بنى هاشم را كه در زندان بسر مىبرد آزاد مىسازد . آنگاه درفشهاى سياه در كوفه فرود مىآيد و گروهى را جهت بيعت به سوى مهدى ( ع ) گسيل مىدارند و آن حضرت لشكريان خود را به سراسر جهان گسيل داشته و ستم و ستمپيشگان را از ميان برمىدارد و همهء سرزمينها بواسطهء او به عدالت و راستى و درستكارى درمىآيند » « 1 »
تعبير « ابرهاى پائيزى » براى اين است كه ابرهاى پائيزى در آسمان پراكنده شده و سپس بهم متصل مىگردند . نخستينبار امير مؤمنان ( ع ) اين تشبيه را دربارهء گردآمدن ياران مهدى ( ع ) به كار برده است كه در نهج البلاغه خطبهء 166 و در « كلمات شگفت شمارهء 1 » آنحضرت آمده است شايد اين تعبير را حضرت امير ( ع ) از پيامبر ( ص ) اقتباس كرده باشد و احتمال دارد ظهور مهدى ( ع ) و گردآمدن يارانش در مكّه چنان كه قبلا اشاره كرديم در فصل پائيز و يا آخر تابستان واقع شود .
از ابو خالد كابلى منقول است كه گفت : امام باقر ( ع ) فرمود :
« سوگند به خدا گوئيا قائم را مىبينم در حالى كه به حجر الأسود تكيه داده است و سپس خداى سبحان را به حق خويش سوگند ياد مىكند و آنگاه مىگويد :
اى مردم : هركس دربارهء خدا با من بحث و مناقشه كند ، من شايستهترين مردم نسبت به خدا هستم .
هامش
( 1 ) - نسخهء خطى ابن حماد ص 95 .