مىآوريم و پيشانى بر خاك مىسائيم . آنها بزرگانى هستند كه خداوند بزرگ در قرآن مجيد آنها را چنين توصيف نموده است « خداوند توبهكنندگان و پاكيزگان را دوست مىدارد » و ديگر پاكسيرتان كه از آل پيامبرند .
مردى از نجران خروج مىكند و دعوت امام را اجابت مىنمايد و او نخستين نصرانى است كه پاسخ مثبت مىدهد ، معبد خود را ويران مىكند و صليب آن را مىشكند و با بردگان و مردمان ضعيف و سواران خروج مىكند و با درفشهاى هدايت رهسپار نخيله مىگردد .
محل گردآمدن تمام مردم زمين ، در فاروق است و آن جايگاه مسير حج رفتن امير مؤمنان است كه بين برس و فرات قرار دارد ، پس در آن روز بين مشرق و مغرب سه هزار يهودى و نصرانى كشته مىشوند و برخى بعض ديگر را مىكشند . در آن روز تأويل اين آيه مصداق پيدا مىكند « پيوسته آن ، ادعاى آنها بود تا اينكه آنها را همچون در ديدگان خموش قرار داديم » بوسيله شمشير و زير سايهء شمشير . »
قسمت اوّل و آخر اين روايت ، يك جنگ جهانگير را خاطرنشان مىسازد كه نابودى و ويرانى آن گريبانگير غرب مىشود و در آن سه هزار هزار يعنى سه ميليون نفر كشته مىشوند و ما آن را در جاى خود بيان خواهيم كرد .
و شايد معناى « ايجاد شكاف و رخنه در زواياى كوچههاى كوفه » ساختن سنگر و پناهگاه جنگ خيابانى در برابر حملهء سفيانى باشد و به زودى دربارهء درفشهاى سهگانه پيرامون مسجد الحرام در مكه و حجاز در نهضت ظهور ، با توجه به كشمكش و درگيرى براى بدست گرفتن قدرت اندكى قبل از ظهور حضرت مهدى ( ع ) بيان خواهد شد « و كشته شدن انسانى پاكسرشت در نجف با هفتاد تن و در روايتى هفتاد نفر از شايستگان » بعيد نيست قابل انطباق با شهيد بزرگوار آقاى صدر - قدس سره - باشد زيرا او باتفاق هفتاد نفر از صالحان به شهادت رسيد . و پشت كوفه همان نجف اشرف است .
و وجود مطهر و پاكيزهاى كه اندكى قبل از ظهور حضرت مهدى ( ع ) بين ركن و مقام به شهادت مىرسد ، فرستادهء آن حضرت به سوى مردم مكّه است .
در اين روايت چند نام و واژه وجود دارد كه معنى و مقصود آن مشخص نيست مانند اسبغ مظفّر كه در بتخانه بقتل مىرسد با بسيارى از انسانهاى شيطان صفت و مانند پسران سعد سقّا و غير آن .
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) ( 1382 ش ) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص١٤١