نيابت امام در زمان غيبت كبرى ايجاد مىنمود تا براى تعيين وجود صفاتى كه نصوص شرعيه به عنوان شرايط نيابت از امام ذكر نمودهاند از آن مدد جويند .
حراست از كيان ايمانى
اقدام براى اثبات وجود امام عليه السلام و شناساندن وكيلان آن حضرت به شيعيان ، گاه به درز كردن بعضى از اخبار به دستگاه حكومتى منجر مىگرديد كه در چنين مواردى امام عليه السلام خود براى حفاظت از سازمان وكيلان وارد عمل مىشدند تا نقش مطلوب اين سازمان در زمان غيبت صغرى حفظ شود به عنوان مثال ، ثقةالاسلام كلينى در كتاب كافى از حسين بن حسن علوى نقل مىكند كه گفت : « مردى از نديمان « روزحسنى » « 1 » و شخص ديگرى كه همراه او بود به وى گفتند : اين همان كسى است كه اموال را برايش جمع مىكنند و داراى وكيلانى است . سپس نام همهء وكيلان امام زمان را در شهرهاى مختلف برشمرد اين مطلب به گوش وزير ، عبيدالله بن سليمان رسيده او قصد دستگيرى آنان را نمود خليفه گفت : بگرديد و ببينيد اين مرد كجا است ؟ چرا كه اين مسأله بسيار مهم است عبيداللَّه بن سليمان پاسخ داد : آيا همه وكلا را دستگير كنيم ؟ خليفه پاسخ داد : نه اما گروهى ناشناس را با مقدارى پول به نزد آنها مىفرستيم ، هر كس از اين افراد پول گرفت او را دستگير مىكنيم راوى گويد در همان روزها نامهاى از وجود مقدس امام زمان عليه السلام به همهء وكيلان صادر گرديد كه از آن تاريخ از هيچ كس پولى دريافت نكرده ، از قبول آن امتناع كنند و وكالت آن حضرت را انكار كنند . راوى گويد : آنان مردى را به نزد محمد
هامش
( 1 ) . والى منطقهء عسكر كه در بعضى از نسخهها به نام بدرحسنى هم آمده است .