گر ز آنكه لكانه است آرزويت * اينك به ميان ران ، لكانه
ناصر خسرو گويد :
از پس ديوى دوان چو كودك ليكن * رود و مى است و زليبيا و لكانه
رك : برهان قاطع ، فرهنگ اسدى و لغت نامهء دهخدا .
148 - ص 271 س 2 ، ربما قصر . . . - در كتاب حاضر در ضمن سخنان قاضى على بن حسين آمده و از خود اوست .
149 - ص 271 س 11 ، ابى سليمان خطابى - احمد بن ابراهيم خطابى در علم و ادب و زهد و پارسايى و درس و تأليف همانند ابى عبيد قاسم بن سلام در زمان خود بود ، اما شاعرى نيز داشت ، او را تصانيف بسيار است از جمله غريب الحديث كه در مدت چهل سال تأليف كرد . رك : فتح الوهبى ج 2 ص 54 - 55 .
150 - ص 272 س 1 ، انظروا . . . - علاوه بر چهار بيت مذكور ، يك بيت ديگر در فتح الوهبى ( ج 1 ص 55 ) مذكور است ، بدين سان :
هى مفترة عليه خداعا * و هو دون افترارها فرار
151 - ص 275 س 13 ، بهاطيه - چنين است در همهء نسخ و نيز فتح الوهبى ( ج 2 ص 66 ) ، جز در چاپ آقاى قويم كه به صورت بهاتنه آمده و ظاهرا نادرست است . در كتب تاريخى و مآخذ قديم همه جا « بهاطيه » ضبط شده ، و نام ناحيهاى بوده در ساحل سيحون و نزديك ملتان ، در تاريخ گرديزى در موارد متعدد از اين محل اسم برده شده ، از جمله در ص 69 چنين آمده : « و امير محمود را رحمه اللّه غضبى عظيم اندر دل بود بدان بى ادبىها كه اندر راه سومنات كرده بودند . . . » و در ص 52 گويد : « چون امير محمود به غزنين باز آمد قصد بهاطيه كرد و از راه والشتان و حصار بگذشت به بهاطيه شد . . . » . در معجم البلدان « بهاطيه » قريهاى از بغداد درج شده و بهاطيهء مورد بحث در كتاب مذكور نيامده است .
152 - ص 276 س 4 ، بجيرا - چنين است در نسخ خطى ، و در نسخ چاپى « بچهرا » ضبط گرديده ، نام پادشاه يا اميرى است كه در كتاب حاضر از آن به طاغوت تعبير شده است . راجع به ضبط كلمه دليلى در دست نيست جز اين كه در ديوان عنصرى ( مصحح دبير سياقى ص 120 ) اين بيت آمده :
گرفت ملك بحيرا ( ظ : بجيرا ) و گنج خانهء او * ز خون لشكر او كرد شست خشك شمر