" چو غلام آفتابم هم از آفتاب گويم * نه شبم نه شبپرستم كه حديث خواب گويم
چو رسول آفتابم به طريق ترجمانى * پنهان ازو بپرسم ، به شما جواب گويم
به قدم چو آفتابم ، به خرابها بتابم * بگريزم از عمارت ، سخن خراب گويم
به سر درخت مانم كه ز اصل دور گشتم * به ميانهء قشورم ، همه از لباب گويم
من اگرچه سيب شيبم ز درخت بس بلندم * من اگر خراب و مستم ، سخن صواب گويم
چو دلم ز خاك كويش بكشيده است بويش * خجلم ز خاك كويش كه حديث آب گويم
بگشا نقاب از رخ كه رخ توست فرخ * تو روا مبين كه با تو ز پس نقاب گويم
چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن * تو چو لطف شيشه گيرى ، قدح و شراب گويم
ز جبين زعفرانى كروفر لاله گويم * به دو چشم ناودانى ، صفت سحاب گويم
چو ز آفتاب زادم به خدا كه كيقبادم * نه به شب طلوع سازم ، نه ز ماهتاب گويم
اگرم حسود پرسد دل من ز شكر ترسد * به شكايت اندر آيم غم اضطراب گويم
بر رافضى چگونه ز بنى قحافه لافم * بر خارجى چگونه غم بو تراب گويم ؟
چو رباب ازو بنالد چو كمانچه رو درافتم * چو خطيب خطبه خواند ، من از آن خطاب گويم