پس چگونه با آگاهى كامل نسبت به ضررهاى همهگيرى كه در اظهار اين امر هست آن را اظهار مىكنند و از آن به ديگران خبر مىدهند ؟ بله اگر اين حرف كه گفتهاند دربارهء يكى دو نفر صادق باشد ، بازهم در حق گروه كثير شيعيان كه از ديدارش محروم هستند ممكن نيست ( كه بگوييم در صورت ديدار ، امرش را فاش مىكنند و خطرساز مىشوند ) .
علاوهبر اينكه اين علّت موجب مىشود كه شيعيانش ، از هرگونه بهره بردنى از او محروم مانند ، بگونهاى كه قدرت بر تلافى كردن و از بين بردن آن نداشته باشند ؛ زيرا اگر مخفى بودن امام معلّق بر امرى شود كه از حال شيعيان فهميده شد كه انجامش مىدهند ( يعنى افشاء و ايجاد ضرر ) بنابر اين هماكنون قدرت بر چيزى كه مقتضى ظهور امام عليه السّلام باشد را ندارند ، و اين خودش موجب سقوط تكليف از آنان مىشود - تكليفى كه در آن امام لطف بشمار مىآيد . -
جواب از اعتراض نويسنده :
بعضى از علماء از اين سؤال جواب دادهاند كه سبب غيبت از همهء مردم ، همان رفتار دشمنان است ، زيرا بهره بردن همهء اجتماع مردم - چه دوست و چه دشمن - از امام عليه السّلام فقط به اين است كه امر او نافذ و جارى و دستش باز باشد و در ظهور بسر ببرد و در همهء موارد بدون هيچگونه بازدارنده و نزاع كنندهاى تصرّف لازم بنمايد . در حالى كه روشن و معلوم است كه دشمنان از اين امور جلوگيرى كرده و از انجام آن ، منع كردهاند .