لذا اگر به امامت حجة بن الحسن عليهما السّلام تسليم نشدهايد سخن با شما را در صحيح بودن امامت او قرار مىدهيم و به تثبيت و روشن ساختن آن مىپردازيم ، و آنزمان كه شبههء در اين جهت از بين رفت محل كلام ما در سبب غيبت قرار خواهد گرفت .
اما اگر امامت او ثابت نشد و ما از دليل آوردن بر صحت و درستى آن ناتوان مانديم ، اعتقاد ما نسبت به امامت حجة بن الحسن عليهما السّلام از ريشه باطل خواهد بود و شما - همچون ما - از رنج سخن گفتن دربارهء سبب غيبت بىنياز خواهيد بود .
و اين جايگاه از سخن همانند آنست كه كسى از ما دربارهء دردمند ساختن اطفال يا وجوه آيات متشابه در قرآن يا جهت مصلحتهايى كه در رمى جمرات يا در طواف خانهء كعبه و يا موارد مشابهى از عبادات است سؤال كند و طالب تفصيل و تعيين هم باشد .
حال اگر در جواب او اعتماد بر حكمت خداى قديم و بلندمرتبه كرديم و اينكه ممكن نيست فعل قبيحى مرتكب شود و بايد حتما يك جهت حسنى در تمام افعال او باشد اگرچه ما به عنوان مشخّص آن جهت جاهل باشيم ، و از طرفى خداى تعالى ممكن نيست كه بخلاف واقع چيزى را خبر دهد و بناچار بايد در آنجا كه ظاهر كلام او مقتضى خلاف واقع دربارهء اوست وجه صحيحى و تأويل درستى براى آن باشد ؛ اگرچه ما به شكل معين و تفصيلى آن را ندانيم .
در اينجا اگر او بگويد : چه كسى حكمت خداوند قديم را پذيرفته و معتقد
المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 45
مساهمون: الشريف المرتضى
ص٤٥