ما نيز مىتوانيم براى غيبت اسبابى درست و هدفهايى روشن ذكر كنيم كه منافاتى با حكمت الهى ندارد و از حدّ حكمت خارج نمىشود . و به زودى در دنبالهء كلام آنها را - بخواست خدا و يارى او - ذكر خواهيم كرد و بدين ترتيب بدنبال پذيرش پيشنهاد تو - اگرچه پيشنهاد باطلى است - تنزّل كرده و با آوردن آن چند وجه با تو همسان و همرتبه در بحث مىشويم .
سپس به او گفته مىشود :
چگونه مىشود كه درستى امامت حجة بن الحسن عليهما السّلام - براساس آنچه از روش اصول عقليه و منتهى شدن آنها به اين نتيجه ذكر شد - با اعتقاد به عدم امكان وجود سببى درست كه مقتضى غيبت او باشد جمع شود ؟
آيا اين يك تناقض آشكار نيست ؟ و از نظر محال بودنش مثل محال بودن اجتماع اين دو عقيده نيست ؟ كه يكى قائل شدن به عدالت و توحيد باشد و ديگرى علم قطعى به اينكه آيات متشابهى كه ظاهرشان مخالف با عدالت و توحيد است هيچگونه تأويل صحيحى و توجيه محكمى كه مطابق دليل عقل باشد نمىتوانند داشته باشند .
به عبارت ديگر همانطور كه جمع بين اعتقاد به عدالت و توحيد با اعتقاد به عدم وجود تأويل براى آيات متشابه اين باب محال است و تناقض بشمار مىرود . جمع بين اعتقاد به امامت حضرت حجة بن الحسن العسكرى عليهما السّلام با اعتقاد به عدم وجود سبب صحيح براى غيبت ايشان نيز محال است و تناقض محسوب مىشود .
المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 43
مساهمون: الشريف المرتضى
ص٤٣