باظهار مذهب شيعت ، تا ديكران از اهل قم بذو اقتدا كردند ، و اظهار مذهب شيعت كردند .
ديكر از مفاخر ايشان : آنك رضا عليه السّلم در حقّ زكريّآء بن آدم [ بن عبد اللّه ] ابن سعد اشعرى « 1 » فرموده است كه :
« حقّ سبحانه و تعالى بلا از اهل قم بكردانيده است ، بسبب وجود زكريآىء بن آدم ، جنانج بلا از اهل بغداد بقبر موسىء بن جعفر عليهما السّلم بكردانيد » « 2 »
و ديكر فضائل مذكورهء ايشان در باب علما .
و همچنين از مفاخر ايشان : آنك از فرزندان مالك « 3 » بن عامر اشعرى مخصوص شدند به اعتقاد مذهب شيعت ، بخلاف ديكر مردمان ، و اين مذهب را اظهار كردند ، و نفس خود را بذان شهرت دادند ، تا بذان رسيد كه مجموع خلفا ، و همهء مردم ، بذين مذهب و اعتقاد قائل « 4 » شدند ، و همه از يك كمان تير عقيده انداختند ، بعد از آنك ائمّه عليهم السّلم ؛ و
هامش
اشعريان مهاجر در قم ، و از ميان رفتن ترس از سنيان ، بويژه پس از زوال خلافت بنى اميّه ، و روى كار آمدن خلافت عباسيّان ، كه در سالهاى آغازين آن ترس شيعيان از اظهار مذهب از ميان رفت ، موسى بن عبد اللّه به اظهار مذهب تشيّع در قم روى آورد . رفتار او بتدريج در قم پايدار گرديد ، و شهر قم به عنوان يك شهر شيعى در ميان ديگر شهرهاى سنىنشين جايگاه خود را تثبيت نمود ، و بعدها در قرن سوم و چهارم مهمترين حوزه شيعى را در خود جاى داد كه نقش مهمى در فكر و انديشه شيعه ايفا كرد .
( 1 ) . زكريا بن آدم اشعرى قمّى ، يكى از بزرگان محدثين و راويان و فقهاى اماميّه در قرن دوم و سوم هجرى ، وى شرف مصاحبت امام صادق و امام رضا و امام جواد عليهم السلام را داشت ، درباره جايگاه او روايات متعددى از امامان وارد شده است . قبر او در قبرستان شيخان قم داراى بقعه و ضريح است ، و زيارتگاه مردم مىباشد . نگاه كنيد به : « معجم رجال الحديث : 7 / 271 » .
( 2 ) . اختيار معرفة الرجال ( رجال كشى ) : ص 594 ، حديث 1111 .
( 3 ) . در نسخهء اصل : ملك .
( 4 ) . يعنى دار الخلافة واليان منصوب از سوى آنان و ديگر مردم ، اعتقاد قميّان به مذهب تشيّع را