پيش از نزول آيت خمس ، خمس را قسمت كرد ، و اين معنى در وقتى بود كه أبو مالك عامر غنيمتى را يافت در بعضى از غزاها ، رسول عليه السّلم او را فرمود كه يك سهم از آن از بهر خذا بنه .
أبو مالك بن عامر كفت : خمسى از آن از بهر خذاست .
پس حقّ سبحانه و تعالى بقسمت أبو مالك عامر رضا داد ، و آن قسمت را امضاء فرمود . اين آيت فرستاد ، كه :
وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ
« 1 »
ديكر از مفاخر ايشان : فضيلتهآىء مرويّه است دربارهء ايشان از رسول و امير المؤمنين و ائمّه عليهم السّلم .
ديكر : آنك دوازده پسر از آن سعد بن عبد اللّه « 2 » بن مالك « 3 » بن عامر اشعرى ، راوى و أهل حديث بودهاند ، از أبى عبد اللّه جعفر بن محمّد صادق . و زياده بر صد مرد ، از آن فرزندان عبد اللّه ، و از فرزندان احوص « 4 » ، و از فرزندان سآئب بن مالك « 5 » ، و از فرزندان نعيم
هامش
( 1 ) . سوره انفال : آيه 41 . ( بدانيد هر گونه غنيمتى به شما رسد ، خمس آن براى خدا و براى پيامبر و براى ذى القربى و يتيمان و مسكينان و واماندگان در راه است ، اگر شما به خدا و آنچه بر بنده خود در روز جدائى حق از باطل ، روز درگيرى دو گروه ( با ايمان و بىايمان يعنى روز جنگ بدر ) نازل كرديم ، ايمان آوردهايد ، و خداوند بر هر چيزى قادر است ) . « تفسير نمونه : 7 / 171 » .
( 2 ) . در حاشيهء نسخهء چاپى مصحح آية اللّه شبيرى آمده است : ( شايد صحيح عبد اللّه بن سعد باشد ) .
( 3 ) . در نسخهء اصل : ملك .
( 4 ) . در نسخهء اصل : اخوص .
( 5 ) . در نسخهء اصل : ملك .