« ذكر مفاخر و مناقب ايشان در أيّام جاهليت و در أيّام اسلام »
مفاخر ايشان در ايام اسلام :
اول : آنك مالك « 1 » بن عامر اشعرى روز مدآئن اسب را در فرات « 2 » راند ، پيش از همه كس ، تا مسلمانان ديكر بذو اقتدا كردند . چنانج كذشت .
ديكر : آنك اشعريان در كشتيها « 3 » نشستند ، و از بلاد يمن بطوع « 4 » و رغبت هجرت كردند ، و به حضرت رسول آمدند ، و اسلام آوردند ؛ از سر ارادات و رغبت . و قريش و ديكر عرب برسول اوّل كافر شدند ، و چندين نوبت مكر و حيلت كردند ، و رنج و تعب بوجود مبارك رسول عليه السّلم رسانيدند ، و انكار اسلام كردند ، و كاره « 5 » آن بودند ، چنانج حقّ سبحانه و تعالى از آن خبر ميدهد ، قوله تعالى :
حَتَّى جاءَ الْحَقُّ وَ
« 6 »
ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ وَ هُمْ كارِهُونَ
« 7 » .
ديكر از مفاخر ايشان : آنك أبو مالك « 8 » عامر كه از جمله مهاجرانست ، ابتدا « 9 » كرد ، و
هامش
( 1 ) . در نسخهء اصل : ملك .
( 2 ) . صحيح آن « دجله » است ، چنان كه پيشتر بدان اشاره شد .
( 3 ) . محل سكونت اشعريان در يمن در وادى زبيد و رمع بود ، كه در ميان كوههاى بخشهاى جنوب غربى يمن ، و در نزديكى دريا قرار دارد ، از اين رو مسافرت آنان به سمت حجاز بايد در درياى سرخ و به سمت جدّة ، و از آنجا به سوى مكّه يا مدينه انجام پذيرفته باشد .
( 4 ) . طوع : اختيار .
( 5 ) . كاره : ناخوش داشتن .
( 6 ) . در نسخهء اصل و ديگر نسخهها : حتى ظهر أمر اللّه .
( 7 ) . سوره توبه : آيه 48 . ( تا زمانى كه حقّ فرا رسيد و فرمان خدا آشكار گشت در حالى كه آنها كراهت داشتند ) . « تفسير نمونه : ج 7 / 432 » .
( 8 ) . در اصل و ديگر نسخهها : مالك بن عامر ، كه ظاهرا تصحيف است ، و در حاشيه نسخه مصحح آية اللّه شبيرى آمده است : ( صحيح اين عبارت أبو مالك عامر است كه در اواخر ص 270 ( از نسخه چاپى ) و اواخر 271 گذشت ، و در ص 291 س 3 بعنوان أبو مالك اشعرى ذكر شده ) .
( 9 ) . يعنى نخستين كسى بود كه اين كار را انجام داد .