را راهنمايى كنيد و اندرزش گوييد و به او نرمش نشان دهيد . ( 1 ) از اختلاف بپرهيزيد كه موجب خروج از دين است . دادگر و ميانه رو باشيد و به يك ديگر مهر بورزيد و رحمت آريد . ( 2 ) هر كه با چهار پايش سفر كند بايد به آب و علف او آغاز كند . « 34 » ( 3 ) بر چهرهء چهارپايان ( چوب و تازيانه ) نزنيد زيرا آنها پروردگار خود را تسبيح مىكنند . هر كه از شما در سفر راه گم كند يا بر خويشتن ترسد بانگ زند « يا صالح « 35 » اغثنى » اى صالح به فريادم برس زيرا در ميان برادران جنّ شما كسى است كه چون آن بانگ را بشنود پاسخ گويد و گمشدهء شما را راهنمايى كند و چهارپاى او را نگهدارد ، ( 4 ) هر كس از شما از شير بر خود و چهار پا و رمهاش بترسد بايد خطى گرد آن بكشد و بگويد : « اللّهم ربّ دانيال و الجبّ و كلّ اسد مستأسد احفظنى و غنمى » « 36 » بار الها ، پروردگار دانيال و چاه و هر شير شرزه ، من و گوسفندم را نگهدار . ( 5 ) و هر كدامتان از غرق شدن بترسد بايد بگويد :
بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ .
« 37 »
وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
« 38 » به نام خداوند ، روانكننده و به ساحل رسانندهء آن كه خداى من البتّه صاحب مغفرت و رحمت است . خدا را چنان كه بايد و شايد به عظمت نشناختند و اوست كه روز قيامت ، زمين در قبضهء قدرت او و آسمانها در پيچيده به دست سلطنت اوست ، آن ذات پاك يكتا منزّه و متعالى از شرك مشركان است . » ( 6 ) و هر كه از كژدم ترسد بخواند :
سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
« 39 » - در ميان جهانيان ، سلام بر نوح باد ، ما چنين نيكوكاران را پاداش مىدهيم كه او به حقيقت از بندگان با ايمان ما بود » . ( 7 ) در روز هفتم براى نوزاد خود عقيقه « 40 » كنيد ( 8 ) و هر گاه ( نخستين بار ) سر آنان را تراشيديد هموزن مويشان نقره
هامش
( 34 ) يعنى هم پيش از سفر آب و علف مركبش را بدهد و هم هنگام ورود به هر منزلى ترتيب آب و علف آن حيوان را پيش از آسودن خود بدهد و آن را مقدّم بر خود دارد . - م .
( 35 ) شايد مراد از « صالح » حضرت صالح پيغمبر عليه السّلام است و مناسبت موضوع « ناقهء صالح » است كه در كنف امان بود ، و شايد مراد از « صالح » نام آن بنى جنّ نگهبان راههاست . - م .
( 36 ) مراد دانيال نبى عليه السّلام از انبياء بنى اسرائيل است كه به روزگار بخت النّصر چنان كه گفتهاند در چاهى محبوس بود ، و شيخ طوسى رحمة الله عليه در امالى خود از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام روايت كرده است كه « او در زمان سلطان ستمگر « عات » بود كه وى را بگرفت و در چاهى افكند و درندگان را نيز با او به چاه انداخت ولى آنها به وى نزديك نشدند ولى ( آن جبّار ) او را از چاه برنياورد تا آنكه خداى عزّ و جلّ به يكى ديگر از انبياء خود مىفرمود كه براى دانيال طعامى ببر ، گفت : پروردگارا دانيال كجاست ؟ فرمود : چون از اين دهكده بيرون شدى كفتارى به پيشت آيد آن را دنبال كن كه تو را به وى مىرساند ، پس كفتار او را بر سر آن چاه كه دانيال در آن بود آورد پس خوراك را برايش فرو فرستاد و دانيال گفت : سپاس خداى را كه هر كه به دو اعتماد كرد سربار ديگرى نشد . تا پايان گفته او . . . »
( 37 ) ( بخشى از آيهء 41 سورهء هود . - م . )
( 38 ) الزمر ، 67 ( و مجموع دعا تركيبى از آن دو آيهء شريف است . - م . )
( 39 ) الصّافات ، 79 ، 80 و 81
( 40 ) گوسفند يا بزى كه با شرايط خاص به روز هفتم تولّد نوزاد قربانى كنند . - م .