صدقه دهيد كه بر هر مسلمان واجب است « 41 » و پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله با حسن و حسين ( عليهما السّلام ) چنين فرمود . ( 1 ) هر گاه به سائلى چيزى داديد از او بخواهيد كه براى شما دعا كند چه دعاى او در حق شما مستجاب مىشود ولى در حق خودش پذيرفته نمىآيد زيرا ( اين گونه متكدّيان ) دروغ مىگويند ، ( 2 ) و كسى كه چيزى به سائلى مىدهد بايد دست خود را به سوى دهان آرد و آن را ببوسد زيرا پيش از آنكه آن ( صدقه ) به دست سائل برسد خداوند آن را مىگيرد ، خداى تبارك و تعالى فرمود :
وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ
- و خدا صدقهها را مىگيرد . » « 42 » ( 3 ) شب هنگام صدقه دهيد زيرا صدقهء شبانه خشم پروردگار را فرو نشاند . ( 4 ) سخن خود را در شمار كردار خويش دانيد پس ، جز در مورد خير ، كم گويى پيشه كنيد . ( 5 ) از آنچه خدايتان روزى كرده انفاق كنيد كه به راستى انفاقكننده [ به ديدهء من ] « 43 » همانند جهادگر در راه خداست . ( 6 ) هر كه به گرفتن عوض ( ثواب آخرت ) يقين دارد انفاق مىكند و وجدانش در اين انفاق سخاوت مىورزد . ( 7 ) هر كس يقينى دارد و به شكّى برخورد بايد بر يقين خويش بپايد زيرا شك يقين را نزدايد و بنيادش را نشكند . « 44 » ( 8 ) گواهى ناحق ندهيد . و بر سر سفرهاى كه در آن شراب نوشند ننشينيد زيرا بنده نمىداند كى جانش را بستانند . ( 9 ) هر گاه يكى از شما به خوردن نشينيد بايد چون بنده ( به دو زانوى ادب ) نشيند و بر زمين بخورد و پا به روى پا نيفكند و چهار زانو ننشيند كه چنين نشستن را خدا نپسندد و صاحبش را دشمن دارد . ( 10 ) شام پيامبران پس از تيره شدن « 45 » شب است . شام خوردن را ترك نگوييد كه ترك آن موجب خرابى تن گردد . ( 11 ) تب پيشاهنگ « 46 » مرگ و زندان خدا در زمين است ، هر كه از بندگانش را خواهد در آن بند مىكند ، و تب گناهان را بريزد همان گونه كه كرك از كوهان شتر بريزد . ( 12 ) هيچ بيمارى جز از درون تن نيست مگر زخم و تب كه اين دو بر تن درآيند . ( 13 ) گرمى تب را به گل بنفشه و آب سرد بشكنيد كه گرمى
هامش
( 41 ) يعنى اين كار از سنّتهاى اسلام است و بر مسلمان واجب است كه آن را مراعات كند و تا جايى كه ممكن باشد ترك آن شايسته نيست .
( 42 ) بخشى از آيهء 104 سورهء توبه كه تمام آن چنين است :أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ- آيا ندانستهاند كه خداوند است كه توبهء بندگانش و نيز صدقهها را مىگيرد و او بسيار توبه پذير مهربان است ؟ »
( 43 ) در متن « فانّ المنفق فيّ - انفاقكننده در راه من ، يا به ديدهء من » آمده ولى در خصال لفظ « فيّ » نيامده ( و ظاهرا در متن زايد است . - م . )
( 44 ) اصل « استصحاب » در فقه يعنى باقى گذاشتن و حكم به امرى بر حالت اصلى خود ، مگر آنكه به ثبوت خلافش يقين حاصل شود ، بر همين پايه است . - م .
( 45 ) « العتمة » زمانى است كه شب كاملا تيره شده و هنگام شام خوردن انبياء است . همچنين به ثلث اول شب نيز اطلاق مىشود .
( 46 ) « رائد و پيشاهنگ » كسى است كه كاروانيان از پيش روانه مىكنند تا منزلگاه آينده را ببيند يا آنچه بر آنها پوشيده است معلوم دارد و در اينجا مراد آن است كه تب از فرا رسيدن مرگ خبر مىدهد .