سر آنها روزى خواهيد ، زيرا آنان بدين زيارت شما شاد شوند . ( 1 ) بايد مرد بر مزار پدر و مادر ، پس از دعاى به ايشان ، نياز جويد . ( 2 ) گناه اندك را كوچك مگيريد چون بر انجام گناه بزرگ توانايى نداريد ، زيرا ( گناه ) كوچك نيز به شمار در آيد و به بزرگ انجامد . ( 3 ) سجده را به درازا كشانيد كه هر كه سجده را طول دهد فرمانبردار و رستگار است . ( 4 ) مرگ ، و روز برآمدن از گورها و زمان قيامت در پيشگاه خدا را بسيار به ياد آريد تا ( تحمّل ) مصيبتها بر شما آسان شود . ( 5 ) هر كه از ( درد ) چشم بنالد بايد آية الكرسى بخواند و ( چون ) به دل يقين داشته باشد كه نيك مىشود به راستى ، ان شاء اللَّه ، درمان يابد . ( 6 ) از گناهان بپرهيزيد كه هيچ بلا و نقصان روزى نباشد مگر از گناه تا ( بدان جا كه ) به خراش و آسيب بدنى و حوادث ناگوار كشد چه خداوند جلّ ذكره مىفرمايد :
وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ
- هر مصيبتى كه به شما برسد از كار و كردار خودتان است ، و او از بسيارى [ گناهان ] در مىگذرد . » « 25 » ( 7 ) بر سر ( سفرهء ) خوراك خداى عزّ و جلّ را بسيار ياد كنيد و ( لقمه ) از دهان به دور نيفكنيد كه نعمتى از نعمتهاى الهى و رزقى از روزيهاى اوست كه سپاسدارى و ستودنش بر شما واجب است . ( 8 ) پيش از آنكه نعمتها نابود ( و زايل ) شوند با آنها خوش برخورد باشيد « 26 » زيرا آنها بروند و گواه رفتارى باشند كه صاحبشان با آنها كرده است . ( 9 ) هر كه به اندك روزى از جانب خداوند خرسند باشد خداوند نيز به اندك كردارى از او خشنود است . ( 10 ) از كوتاهىورزيدن ( تقصير در عبادت ) بپرهيزيد چه آن روز كه افسوس سودى نكند مايهء افسوس باشد . ( 11 ) چون در نبرد با دشمن روياروى شديد ، كم گوييد « 27 » و خداى عزّ و جلّ را بسيار ياد كنيد و مگريزيد كه خدا را به خشم آريد و مستوجب غضب او شويد . ( 12 ) چون در نبردگاه كسى از برادرانتان را زخمى يا آسيب ديده يا گرفتار دشمن ديديد ، خودتان به او كمك كنيد . ( 13 ) تا بر كار نيك توان داريد ، نيكى كنيد كه ( شما را ) از مردنهاى بد باز دارد . ( 14 ) هر كه بخواهد بداند پايگاهش در پيشگاه خدا چگونه است بايد بنگرد مقام خداوند به ديدهء او در برابر گناهان چون است . ( 15 ) بهترين چيزى كه مرد در خانهء خويش نگه مىدارد گوسفند است ، پس هر كه در منزل خود گوسفندى داشته باشد فرشتگانش روزى يك بار تقديس كنند و آن را كه دو گوسفند دارد به هر روز دو بار و آن را كه سه گوسفند است سه بار تقديس كنند و خداوند فرمايد : شما را بركت باد . ( 16 ) هر گاه مسلمانى مزاجش دستخوش ضعف شود ، گوشت را با ماست « 28 » بخورد چه خداوند نيرو را در اين دو نهاده است . ( 17 ) هر گاه آهنگ حج كنيد خود به خريد پارهاى از
هامش
( 25 ) الشورى ، 30
( 26 ) مراد آن است كه از نعمتها حسن استفاده كنيد و آنها را در راه خير و حلال صرف كنيد نه سوء استفاده و صرف در حرام . - م .
( 27 ) رسم اعراب چنان بود كه هنگام رويارويى با دشمن در شمردن اوصاف و شجاعتهاى خود بسيار مىگفتند و به اصطلاح « رجز » مىخواندند ، اين اشاره ناظر بر لزوم كاستن از رجزخوانيهاست . - م .
( 28 ) در متن « لبن » آمده كه در لغت به معنى شير است ولى اصطلاحا مراد « ماست » است و اعراب شير سادهء بسته نشده را غالبا « حليب » گويند . - م .