همين كه قدرى دور شد بىتاب گرديد به عقبش رفت تا به جائى كه لشكر صدايش را مىشنيدند ، و صيحه بر ابن سعد زد :
( ثمّ صاح الحسين عليه السّلام بعمر بن سعد ) يا ابن سعد ! قطع اللّه رحمك ! قطعت رحمي ! ! .
آياتى كه در شأن اهل بيت وارد شده در عقب سر فرزند به آواز بلند شروع به خواندن نمود و فرمود :
« إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ * ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ »
« 1 » ! ! .
علىّ اكبر وارد ميدان شد ، حضرت به خيمهگاه مراجعت نمود ، با جمال پيغمبرى و شجاعت حيدرى در ميان ميدان رجزخوان گرديد و مىفرمود :
أنا عليّ بن الحسين بن عليّ * من عصبة جدّ أبيهم النّبيّ
هامش
- گروهى از لشكر ابن سعد كه مأمور حراست ما بودند بر ما گذشته و حسين بن على - عليهما السّلام - اين آيات را تلاوت مىنمود : « و كسانى كه كافر شدند مپندارند كه مهلتى كه به آنان مىدهيم خير آنهاست ؛ همانا مهلتشان مىدهيم تا بر گناه بيفزايند و آنها را عذابى است خواركننده * خداوند بر آن نيست كه مؤمنان را بر اين حال كه شمائيد - كه به هم آميختهايد - بگذارد [ بلكه بر آنست كه ] تا پليد را از پاك جدا سازد - آل عمران : 178 - 179 » .
( تاريخ طبرى : 4 / 319 . مقتل الحسين - عليه السّلام - لأبي مخنف : ص 117 )
( 1 ) - آل عمران : 33 - 34 . : « همانا خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد ؛ * فرزندانى كه برخىشان از برخى ديگرند - فرزندانى كه از پدران برگزيده زاده شدهاند و در پاكى همانند يكديگرند - ؛ و خدا شنوا و داناست » .