ابرار گذشته از آنكه به واسطهء ابتلاء به آفات بعد از سلامتى بيشتر جدّيت در خيرات و طاعات نمايند ، ممكن است اگر ابتلا براى او حاصل نمىشد اين صالح طالح مىشد چنان كه بسيار ديده شده كه بسا صلحا به واسطهء عافيت از اهل عصيان شدهاند .
و فجّار گذشته از آنكه رفتار خود را تغيير داده و مهربانى را به واسطهء ابتلا ، پيشه مىنمايند ، اگر ابتلاء نبود ممكن بود بر شرارتش افزوده بشود و مردم هيچ قسم از او آسوده نباشند چنان كه ديدهايم ظالمى را كه چند روزى خدا مهلت داد روز به روز بر عتوّ و سركشىاش مىافزايد . تصديق آنكه صالح محتاج است در ابقاء آنكه آن حضرت فرمود : « المؤمن لا يمضي عليه أربعون ليلة إلّا عرض له أمر يحزنه يذكّر به » « 1 » .
حضرت باقر عليه السّلام فرمود :
هامش
- خداوند جلّ و علا بىآنكه آنان سزاوار و مستحقّ باشند به آنان نعمت و سلامتى عطا فرموده است آنگاه اين رأفت و گذشت الهى باعث مىگردد كه اين افراد هم نسبت به مردم رأفت ورزند و از آنان درگذرند » .
( 1 ) - الكافي : 2 / 254 / 11 . از امام صادق عليه السّلام نقل است كه فرمود : « بر مؤمن چهل شب نگذرد ، جز آنكه پيشآمدى برايش شود كه غمگينش سازد تا موجب تذكّرش گردد » . توضيح : يعنى متذكّر شود كه آن پيشآمد به سبب گناهى است كه از او سر زده و توبه كند ، چنان كه خداى تعالى فرمايد :« ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ » ،و نيز متذكّر شود كه خدا قادر است آن بلا را از او بگرداند ، پس دعا و تضرّع كند ، و نيز متذكّر پستى و خوارى دنيا شود كه چگونه به كدورات و مصائب مشوبست ، و در آخرت رغبت كند كه مكان قدس و تنزّه است . ( از مرحوم حاج سيّد جواد مصطفوى رحمه اللّه )