لهم : إنّ هذه الآفات و إن كانت تنال الصّالح و الطّالح جميعا فإنّ اللّه عزّ و جلّ جعل ذلك صلاحا للصّنفين كليهما ، أمّا الصّالحون فإنّ الّذي يصيبهم من هذا يردّهم نعم ربّهم عندهم في سالف أيّامهم فيحدّوهم ذلك على الشّكر و الصّبر » « 1 » .
هركدام حكمتى جداگانه دارد ، نه آنكه خوب به تبع بد مىسوزد ، چنان كه در ميان عوام معروف است : « بيشه كه آتش گرفت ، تر و خشك نمىگذارد » .
عن الصّادق عليه السّلام : « كان فيما أوحي إلى موسى : ما خلقت خلقا هو أحبّ إليّ من عبدي المؤمن ، و إنّما أبتليه لما هو خير له و أعافيه لما هو خير له ، و أنا أعلم بما يصلح عليه أمر عبدي ، فليصبر على بلائي و ليشكر نعمائي و ليرض بقضائي أكتبه في الصّدّيقين عندي إذا عمل برضائي فأطاع أمري » « 2 » .
هامش
( 1 ) - ادامهء سخن از كتاب توحيد مفضّل : و نيز « گاه مردم گرفتار بلايى مىشوند كه نيكوكار و بدكار را فرا مىگيرد ، گاه نيز انسانهاى نيكوكار دچار مىشوند و بدكاران مىرهند . اينان مىگويند : اين امر با تدبير و حكمت نمىسازد ، پس چه دليلى دارد ؟ .
در پاسخ آنان بايد گفت : اگر چه اين بلاها گاه صالح و طالح را دربر مىگيرد امّا خداوند جلّ و علا سود هر دو را در آنها نهاده است ؛ زيرا صالحان هنگامى كه گرفتار مىشوند به ياد نيكيها و نعمات گذشتهء خداوند و پروردگار خويش مىافتند و پيشانى بر خاك مىنهند و او را سپاس مىگزارند و شكيبائى پيشهء خود مىسازند » .
( 2 ) - التّوحيد للصّدوق رحمه اللّه : باب 62 . ح 13 . و في الكافي : 2 / 61 / 7 . از داود بن فرقد از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « همانا در آنچه كه خداى با عزّت و جلال به موسى بن عمران وحى فرمود آن است كه : اى موسى بن عمران ، من هيچ مخلوقى را نيافريدم كه از بندهء مؤمن نزد من محبوبتر باشد ، و البتّه او را ( به بلايا و مصائب ) مبتلا مىسازم و نعمت و آسايش را از او دور مىگردانم و برمىگيرم ، به -