مورد بحث مؤلف به خوبى آگاه بوده است . اين حاشيه ها همينطور بر تمايل شديدا عرفانى نويسنده در مباحث امام شناسى دلالت دارد .
Fh : حواشى نوشته شده به دست نسخه نويس كه به دقت جمع آورى شده است ( اين حواشى شامل نقل قولهاى فارسي است ) . همين علامت اختصارى بر حاشيه اى نيز دلالت دارد كه با خط ديگر نوشته شده است . اما هر بار به دقت ، بين الهلالين ، معلوم كردهايم كه حاشيه از آن نسخه نويس است يا به دست شخص ديگرى نوشته شده است .
خلاصه اينكه پيش از اين از افراد ديگرى بر روى اين دستنوشته كار كرده بودند . اين دستنوشته قابل اعتماد است مگر در برخى موارد كه تكرار آن تصحيح مواضع ديگر را ممكن مىسازد . به عنوان مثال آن چه بعد از اسم خدا و اسامى پيامبر و امامان مىآيد معمولا يا حذف شده و يا به اختصار آورده شده است . براى يك دستى متن تمامى اين عبارات به صورت سنتى ، آنها را در متن آورده و در پانوشتها اشاره اى نكردهايم . كلمات يا اجزايى از جمله كه در وسط دو قلاب آمده توسط ويراستاران افزوده شده است تا از سويى متن روشنتر گردد ( به عنوان مثال ، روشن كردن مرجع ضميرها ) و از سوى ديگر عبارت از نظر دستورى صحيح باشد . متذكر شديم كه عربى حيدر آملى هميشه از نظر قواعد دستورى درست نيست ، در پانوشتها اثرى از برخى تصحيحات ضرورى را مىتوان يافت .
M : تهران : كتابخانهء مجلس شوراى ملَّى ، شمارهء 1410 ، اين دستنوشته در مجلد چهارم فهرست توسط آقاى عبد الحسين حائرى توصيف شده است ( فهرست 4 ، تهران 1355 ، ص 150 - 151 ) اين نسخه مانند نسخه هاى ديگرى كه بالاتر ذكر شد جديد و مؤيد اين مطلب است كه در إيران آثار حيدر آملى پيوسته مورد توجه بوده است . قطع 10 × 23 سانتى متر ، 334 صفحه ، 20 سطر در هر صفحه ، نسخ بسيار زيبا و خوانا . نسخه نويس : ميرزا حسين بن احمد كرجى نام دارد و تاريخ نسخه 1274 هجرى قمرى ( 58 - 1857 ميلادى ) است . در مجموع متن دقيق است و عمده ترين ايرادى كه بتوان به نسخه نويس گرفت اين است كه گه گاه فقراتى كما بيش مفصل را از قلم انداخته است ( اين فقرات
جامع الأسرار ومنبع الأنوار — صفحة مقدمه 67
مساهمون: هنرى كربين و عثمان اسماعيل يحيى
صمقدمه ٦٧