كه در حال احرام هستيد ، حرام مىباشد » ، استدلال نمود . با توجّه به مطلب مزبور ، ذكر حرمت صيد ، تكرار آيهء قبلى نيست ، بلكه ذكر عامّ بعد از خاص است ؛ يعنى : آيهء مورد بحث ، بهطور عموم و مطلق « صيد حيوان صحرايى را تحريم نموده است » .
محرّمات در حرم :
نكتهء قابل توجّه : همانطورى كه احرام بستن موجب حرام شدن خيلى از چيزها مىشود ، در حرم بودن ( دور بر خانهء خدا ) بودن نيز همان چيزها را بر محرم ، تحريم مىنمايد . جز در يك مورد ؛ مثلا اگر كسى در حال احرام نيست ، مىتواند گوشت شكارى را كه در خارج حرم ، صيد شده است ، در حرم بخورد ، امّا شخص محرم در حال احرام ، چنين گوشتى را نمىتواند بخورد .
راه استدلال : ممكن است براى حكم مذكور ( كه حرم نيز باعث حرمت چيزهايى مىشود كه در حال احرام حرام است ، به آيه اوّلى ( 95 ، سوره مائده ) استدلال شود : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! خداوند شما را به چيزى از صيد كه به آن دسترسى داريد ، آزمايش مىنمايد » .
به اينگونه : آيهء مذكور در هر دو حالت احرام و در حرم بودن را شامل مىشود ؛ يعنى : در حال احرام بودن و در حرم بودن ، صيد بر شما حرام است و حالت سوّم ( محلّ باشد و گوشت شكار شده در خارج حرم را در حرم بخورد ) ، به وسيلهء اجماع ، خارج شده است و دو حالت اوّلى ( در حال احرام بودن و در حرم بودن ) تحت شمول آيه باقى است . پس مدّعاى مذكور ، به اثبات مىرسد .
بعضى از علماء به جمله
« وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ »
؛ « شما در احرام هستيد ، صيد نكنيد » و به جملهء
« ما دُمْتُمْ حُرُماً »
؛ « تا مادامى كه در حال احرام هستيد » استدلال نمودهاند ، زيرا « حرم » جمع « حرام » است و اهل لسان مىگويند : « رجل حرام و محرم » ؛ « مردى كه در حال احرام است و مىگويند « احرم » هنگامى كه به حج و يا عمره مشغول شده باشد ، « احرم » هنگامى كه وارد حرم شده باشد ، « احرم » هنگامى كه وارد ماه حرام شده باشد .
اين استدلال ضعيف است ، براى اينكه ربط چندانى به مدّعا ندارد . مسئلهء « صيد » داراى احكام و تفصيلاتى است كه از گفتار رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) استفاده