خداى عليم :
« وَ أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »
؛ « خداوند به هر چيزى دانا است » . اين جمله بهترين شيوه در سخن گفتن را خاطرنشان مىسازد ، يعنى : جهت جاافتادن مطلب كه خداوند به همه چيز آگاهى دارد ، بعد از تخصيص ، تعميم و بعد از مبالغه ، نمودن است : « خداوند آنچه در آسمان و زمين است ، مىداند و خداوند به همه چيز آگاه است » .
* * *
[ 123 ] آيهء پنجم :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ وَ لَا الْهَدْيَ وَ لَا الْقَلائِدَ وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْواناً وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ ، شَنَآنُ قَوْمٍ أَنْ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ أَنْ تَعْتَدُوا »
. « 1 » ؛
« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! شعاير الهى را حلال مشماريد و نه ماه حرام و نه قربانىهاى بىنشان ، و نشاندار ، و نه آنها كه به قصد خانهء خدا براى به دست آوردن فضل پروردگار و خشنودى او مىآيند . امّا هنگامى كه از احرام بيرون آمديد ، صيد كردن براى شما منعى ندارد ، و خصومت به جمعيّتى كه شما را از آمدن به مسجد الحرام ( در سال حديبيّه ) مانع شدند ، نبايد شما را وادار به تعدّى و تجاوز نمايد » .
بعضىها گفتهاند آيهء فوق در حجة الوداع و در سال دهم هجرى در مورد مردى به نام « حطم بن هند بكرى » نازل گرديده است . هنگامى كه اين مرد اسبان خود را در خارج از مدينه ، باقى گذارده بود ، به حضور رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) آمد و گفت : مردم را به چه چيز مىخوانى ؟
فرمود : به شهادت بر اينكه معبودى جز او نيست و به برپا داشتن نماز و پرداخت زكات ، گفت : خوب است . سپس عرضه داشت به من مهلت بده ، شايد مسلمان شوم .
منتهى با كسى بايد مشورت نمايم و پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) به اصحابش فرموده بود : امروز شخصى از مردان بنى ربيعه ، بر شما وارد مىشود و با زبان شيطان سخن مىگويد . پس هنگامى كه از حضور رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) بيرون رفت ، با حالت كفر وارد شد و با قصد فريب بيرون رفت ، با حالت كفر وارد شد و با قصد فريب
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيهء 2 .