و نقصان خلقت يا محجوريّت ، در وجوب انفاق بر قريب ، معتبر نيست .
طفل قادر بر كسب
و در طفل قادر بر تكسب براى نفقهء خود يا بعض آن در صورت حصول اذن از ولى شرعى ، جارى است آن چه ثابت است براى غير طفل اگر مكتسب بالفعل نباشد اگر چه قادر بر اكتساب باشد .
و فسق و كفر در قريب فقير ، مانع از وجوب انفاق نيست ؛ و وجوب قتل بعضى از كفار ، منافى با ايجاب انفاق ما دام مقتول نشده است نيست مگر آن كه جائز باشد اتلاف او به هر طورى كه ممكن باشد .
و نفقهء مملوك قريب ، بر مالك است ، نه بر قريب مگر با امتناع مالك از انفاق .
و قدرت بر انفاق و وصول نوبت به انفاق به قريب چنانچه گذشت معتبر است در تكليف به انفاق .
تكسّب واجب
و واجب است تكسّب مقدور براى حفظ نفس از تلف ؛ و همچنين در تحصيل نفقهء زوجه واجب النفقه ؛ و در سائر اقارب ، اقرب وجوب است .
و با مثل ضيافت در قريب ، اطعام بر او ساقط است ، بخلاف زوجه .
تزويج واجب النفقه
و اعفاف واجب النفقه به تزويج و نحو آن واجب نيست مگر آن كه به حدّ مؤدّىِ به مرض برسد كه حكم معالجه و دواء را دارد ، نه حكم نفقه واجبه .
نفقهء همسر پدر يا فرزند
و همچنين نفقهء زوجهء اب يا ابن ، واجب نيست مگر اين كه به منزله خادم و مركوب ، از ضروريات منفَق عليه باشد و واجب باشد غير سكنى و كسوه و اطعام در واجب النفقه از باب نفقهء واجبه مملوكه ، نه از جهت ديگر .