مبادره است خارج مىشود .
و اگر هر كدام ده رمى كرد پس يكى پنج اصابت داشت و ديگرى چهار اصابت ، صاحب پنج غالب است و اكمال عدد رمى لازم نيست در مفروض كه شرط مبادره است .
شرط محاطَّه و اگر شرط محاطَّه كردند ، پس هر يك ده رمى كرد و پنج اصابت ، متساوى مىشوند به سبب محاطَّهء پنج با پنج ، پس از آن اكمالِ عددِ رمىِ مشروط مىنمايند تا سابق ( اگر باشد ) معلوم شود .
و همچنين اگر يكى از آنها در دَه رمى ، نُه اصابت داشت و ديگرى پنج اصابت ، در پنج محاطَّه مىشود و اكمالِ عددِ مشروط براى تعيين سابق ( اگر باشد ) مىنمايند .
و اگر محاطَّه نمودند ، پس يكى اصابت عدد مشروط نمود با انتهاى رشق از هر دو ، پس لازم آن ناضل بودن آن يكى است .
و اگر او به اين عدد اصابت مشروط رسيد قبل از ديگرى ، قبل از تمام رِشْق ( يعنى عدد رمى مشروط ) ، پس خواست صاحب اقل اكمال عدد مشروط را براى غرض خودش ، پس اگر فائده در اتمام براى او باشد مثل :
اميد رجحان بر اوّلى ، مثل آن كه هر دو ده رمى كرده بودند ، يكى تمام آن را اصابت كرد و ديگرى در پنج رمى از آن ده ، اصابت كرد پس اميد اصابهء ده رمى ديگر را دارد ؛ و اگر اصابت كرد در بقيه و اوّلى خطأ كرد ، دومى ناضل و غالب مىشود و حائز عوض مشروط مىشود از اوّلى ، زيرا بعد از محاطَّه ، پنج اصابت در بيست رمى مشروط ، مخصوص دومى مىشود ؛ يا اميد مساوات با اوّلى و عدم استحقاق يكى بر ديگرى چيزى را ، مثل آن كه يكى در تمام ده رمى اصابت كرد و ديگرى در تمام ده خطاء كرد ، پس اميد است كه در اكمال بيست ، عكس حاصل شود ؛ يا اميد منع اوّلى از انفراد به اصابت به اين كه بعد از محاطَّه ، عدد مشروط اصابت براى دوّمى حاصل نشود ، مثل اين كه يكى در تمام ده اصابت نمايد و ديگرى از ده ، دو رمى او
جامع المسائل ( فارسي ) — صفحة 331
مساهمون: الشيخ محمد تقي بهجت
ص٣٣١