فصل سوّم احكام وديعه
سفر با وديعه در صورت خوف تلف آن
1 - اگر خائف شد بر وديعه با اقامت ، جائز است مسافرت با آن نمودن ، بلكه واجب است يا مسافرت و يا مراجعه به مالك يا وكيل يا حاكم يا عدول مؤمنين با ترتيب در امكان از مراجعه به مالك ، و اگر هيچ كدام ممكن نشد ، پس مسافرت اگر موجب تضرر مالى است وجوب ندارد ، بلكه اگر ممكن است حفظ به آن با بذل مالى با نيّت رجوع به مالك ، انجام داده مىشود اگر چه به ارسال به محلى ديگر باشد توسط امين ؛ و در صورت عمل به وظيفهء فعليّه ، ضامن تلف آن نيست .
و اگر در هر يك از اقامت و سفر ، احتمالِ خطر بر وديعه بود ، ابعد از خطر را رعايت مىنمايد با امكان و عدم تضرّر ، يا مراجعه به مالك مىنمايد بنحو متقدّم .
نحوهء خروج از تكليف به حفظ وديعه
2 - ودعى از عهدهء تكليف به حفظ وديعه خارج نمىشود مگر با رد به مالك يا وكيل او ، و با عجز به حاكم شرع ، و با عجز به عدول مؤمنين . و اگر معذور نبود در ترك رد به مالك ، نمىتواند رد به حاكم نمايد ؛ و اگر دفع به حاكم كرد ، ودعى ضامن است در صورت عدم عذر از ايصال به مالك يا وكيل مطلق ، اگر چه اصل فسخِ وديعه از ودعى ، اختيارى بوده و ضرورى نبوده .
در صورت وجوب دفع به حاكم ، واجب است قبول بر حاكمِ قادر بر حفظ و عمل به وظيفه در آن در صورتى كه بداند وجوب دفع را و تعريض ترك دفع و قبولْ به تضييع و تلف بنا بر اظهر ؛ و در صورت عدم قبول ، اگر چه به جهت عدم اداء اجتهاد يا تقليد او به