ملاقات با نيازمندان
از جانب خود وقتى را براى آنان كه به شخص تو نيازمندند قرار ده ، و در آن وقت وجود خود را براى آنان از هر كارى فارغ كن ، و جلوست براى آنان در مجلس عمومى باشد ، و براى خداوندى كه تو را آفريده تواضع كن ، و لشگريان و ياران از پاسبانان و محافظان خود را از اين مجلس بر كنار دار ، تا سخنگوى نيازمندان بدون ترس و نگرانى و لكنت و ترديد با تو سخن بگويد ، كه من بارها از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدم مىفرمود : « امتى به پاكى و قداست نرسد مگر اينكه حق ناتوان را از قدرتمند با صراحت و روانى كلام بگيرد » . آنگاه خشونت و صحيح حرف نزدن آنان را تحمل كن ، تنگ خويى و غرور و خودپسندى نسبت به آنان را از خود دور كن ، تا خداوند جوانب رحمتش را بر تو بگشايد ، و ثواب طاعتش را بر تو واجب كند . آنچه عطا مىكنى به خوشرويى عطا كن ، و خوددارى از عطا را با مهربانى و عذر همراه نما .
قسمتى از امور است كه بايد خودت به انجام آنها برخيزى ، از جمله پاسخ دادن به كارگزاران دولت ، آنجا كه منشيانت از پاسخ گويى ناتوانند ، و نيز جواب دادن به حاجات و مطالب مردم در همان روزى كه حاجاتشان به تو مىرسد و پاسخش همكارانت را تنگدل و ناراحت مىكند .
برنامهء هر روز را در همان روز انجام ده ، زيرا هر روز را كارى مخصوص به همان روز است .
بهترين اوقات و باعظمتترين ساعات را براى خود در آنچه بين تو و خداوند است اختصاص ده ، هر چند همهء كارها در تمام اوقات براى خداست اگر نيّت صحيح باشد ، و رعيّت از آن كارها روى آسايش ببيند .
توجّه به واجبات الهى
و بايد در خصوص آنچه به آن دينت را براى خدا خالص مىكنى اقامهء واجبات باشد ، واجباتى كه مخصوص به خداوند است ، روى اين ملاك از بدنت در شب و روز در اختيار خداوند قرار بده ، و از آنچه موجب قرب تو به خداوند مىشود به نحو كامل و بدون كم و كاست انجام ده ، گر چه هر گونه صدمه و فرسايشى به بدنت وارد آيد .
چون با مردم به نماز جماعت بايستى نه چنان نماز بگزار كه مردم را رميده كنى نه به آن صورت كه نماز را ضايع نمايى ، كه در ميان مردم هم بيمار وجود دارد و هم كسى كه حاجتى دارد و بايد به دنبال آن برود . من از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هنگام سفرى كه مرا به يمن فرستاد پرسيدم : با مردم چگونه نماز بگزارم ؟ فرمود : « با آنان نمازى بخوان مانند نماز ناتوانترين آنان ، و به مردم مؤمن مهربان باش » .