سپس ساير قبايل عرب از او پيروى كردند به طورى كه هر قبيله بتى را به كعبه آورده و در آن مكان قرار مىداد . لازم به تذكر است كه آيين بت پرستى ميان عرب در مقايسه با ديگران در سطح كمترى مطرح بوده است . زيرا آنان همانند بت پرستان هندى و چينى و رومى و مصرى و جز اينها ، ذات بت را نمىپرستيدند بلكه آن را به عنوان تقرب و نزديكى به ذات پروردگار ، عبادت مىكردند .
وضع كعبه بدين صورت بود تا اين كه سرانجام رسول خدا صلى الله عليه و آله در سال فتح مكه يعنى سال هشتم هجرى ، به مكه وارد گرديدند و دستور دادند كه كليه بتهاى موجود در كعبه منهدم گردد . در روايتى كه از « اسامه » رسيده است كه : رسول خدا صلى الله عليه و آله هنگامى كه به درون كعبه وارد شدند ، پس از ديدن عكسها ، دستور دادند كه آبى را فراهم كرده سپس با آن عكسها را محو نمودند . « ازرقى » از « ابن عائذ » ، از « سعيد بن عبدالعزيز » روايت كرده است كه : تصوير حضرت عيسى عليه السلام و مادرش در كعبه باقى ماند تا اين كه بعضى از مسيحيان « غسان » پس از اسلام آوردن ، آنها را مشاهده كردند .
و نيز « عمر بن شيبه » گفته است : ابوعاصم از جرير روايت كرده است كه گفت :
سليمان بن موسى از عطاء سؤال كرد كه آيا تمثالهاى درون كعبه را درك كردهاى ؟
گفت : آرى تمثال آذين شده مريم را در حالى كه فرزندش عيسى را در آغوش داشت در آن جا ديدم » . « 1 » آرى ، شأن كعبه در جاهليت اين چنين بود كه مردم با اديان گوناگون ، آن را محترم مىشمردند و كعبه را عبادتگاهى براى خداى خود بر حسب دين و مذهب خويش قرار داده بودند ، در اين مورد هيچ گاه كعبه نظيرى براى خود نداشته است و تنها مىتوان به « بيت المقدس » اشاره نمود كه آن نيز همواره مورد احترام مسلمانان و مسيحيان و يهوديان بوده است . با اين تفاوت كه در آن مكان هر يك از گروهها داراى جايگاه ويژهاى بودهاند و در آن به عبادت پروردگار خويش مىپرداختهاند . بنابراين گواهى بالاتر از اين براى شرف و بزرگى كعبه نمىتوان يافت كه تمامى گروههاى گوناگون با قطع نظر از اختلاف اديان آنان ، در يك كلمه و آن پرستش پروردگار ، در اين جايگاه گرد هم جمع شدهاند .
هامش
( 1 ) . نك : بلوغ الأرب فى مآثر العرب ، ص 60