برخى از آنان گفتهاند كه كعبه در آغاز به وسيله حضرت آدم عليه السلام بنا گرديده است ، گروهى ديگر ، سخنان ديگرى در اين باره آوردهاند .
آنچه كه واضح و آشكار است اين كه اين ديار از ابتدا در نزد عرب سرزمينى مقدس به شمار مىآمده است . نامگذاريى كه مصرىها بر اين سرزمين داشته و آن را سرزمين مقدس مىناميدهاند ، گواه ما بر اين سخن است .
ايرانيان نيز كعبه را محترم مىشمردند و معتقد بودند كه روح « هرمز » در آن دميده شده است . آنان همواره از دير باز حج گزارده و در اين باره شاعر آنان پس از اسلام چنين سروده است :
و مازلنا نحجّ البيت قدما * و نلقى بالأباطح آمنينا
و ساسان بن بابك سار حتى * أتى البيت العتيق يطوف دينا
فطاف به و زمزم عند بئر * لاسماعيلتروى الشار بينا
و ديگرى نيز گفته است :
زمزم الفرس على زمزم * و ذاك من سالفها الأقدم
يهوديان نيز به كعبه احترام مىگذاردند و آن را به واسطهء اعتقاد به دين حضرت ابراهيم عبادت مىكردند . مسيحيان عرب نيز احترامشان نسبت به كعبه كمتر از يهوديان نبود ؛ آنان داراى عكسها و تمثالهايى در درون كعبه بودند كه از آن جمله است ، تمثال حضرت ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام در حالى پيكان چوبى در دست داشتند و عكس حضرت مريم و مسيح عليه السلام در آن هنگام عرب بتهاى خويش را بر اساس معبودات هر قبيله و عشيرهاى در آن جمع كرده بودند به طورى كه بر بام كعبه نيز بتهايى قرار داده بودند .
تعداد بتها به 360 عدد مىرسيد . « عمرو بن لُحَى » بزرگِ خزاعيان نخستين شخصى بود كه به هنگام امارتش بر مكه و كعبه بتى را در كعبه قرار داد . نامبرده زمانى كه به شام مسافرت كرده بود ، عبادت بتها را از آنان آموخته و عبادت « هُبَل » و « لات » و « مناة » را كه از الهههاى قوم « ثمود » بودند و آثارى از فرهنگ آنان روى آنها نقش بسته بود ، به اين سرزمين منتقل نمود .