« عيذاب » به يكباره اهميّت خود را از دست داد و تاكنون نيز در فاصلهء ده كيلومترى جنوب « قصير » آثار باقىماندهء آن ديده مىشود . عزيز « محمدعلى پاشا » به هنگام گسيل سربازان مصرى به سرزمين حجاز ، در جنگ با وهّابيان ، راه « عيذاب » را رونق داد و راه آن را همواره ساخت و چاههاى آن را مرمّت نمود . توجه و عنايت به اين راه همراه با طرح استخراج معادن طلا و مس از آن منظقه افزايش يافت .
اين مسير تاكنون نيز همچنان بااهمّيّت بوده و راههاى فراوانى در آن وجود دارد كه موسوم به « مطارق » است : اولين ايستگاه و منزل آن « بئر عنبر » بود كه مسافرانى از « غنا » يا « قفط » بدان وارد مىگرديدند .
اين چاه داراى دولابى « 1 » بود كه از قديم بوسيلهء آن ، آب از چاه خارج مىگرديد . اين چاه بوسيله مرحوم « ابراهيم پاشا » فرزند « محمدعلى پاشا » مرمّت گرديده و در كنار آن سقّاخانهاى براى استفادهء چهارپايان بنا نمود . همچنين در كنار قسمتى از آن ، گنبدهايى به صورت نيمطاق براى استراحت مسافرين ساخت و در نامهاى كه بدين منظور نوشته بود شش جنيه را سالانه براى خادم اين چاه مقرر نموده بود كه تاكنون نيز از سوى وزارت ماليه ، پرداخت مىگردد .
از آنجا مسير راه به سوى شمال شرقى و در راهى كه به نام « مطرق جيف الكلاب » « 2 » ناميده مىشود ادامه پيدا كرده است تا اينكه به ايستگاه « لقيطه » مىرسد ؛ ( دليل نامگذارى « مطرق جيف الكلاب » اينست كه در آنجا غارهاى مصرى كهنى وجود دارد كه اجساد موميايى سگهاى فراوانى در آن قرار داده شده است . ) در اين مكان مردمى از قبيله « عشابات » زندگى مىكنند كه اينان از عرب « عبابده » كه شاخهاى از « بجاة » هستند به شمار مىآيند . در اين ايستگاه درختان نخل بسيار و تعدادى چاه قرار دارد كه برخى از چاههاى آن از دوران بطالسه « 3 » به يادگار باقى مانده است .
هامش
( 1 ) . دستگاهى كه بوسيله آن آب را از چاه به بالا مىكشيدند « مترجم »
( 2 ) . راه لاشههاى سگها
( 3 ) . يكى از دورانهاى فرمانروايى مسيحيت در مصر پيش از اسلام را گويند .