است » .
على « ع » چنان كه يك دروغ را روا نمى داند و آن را شكنندهء راستى تلقى مىكند ، همچنين هر گناهى را هر چند از نظر مرتكب آن كوچك و كم اهميت باشد سخت ميداند ، بلكه گناه كوچك را در برابر عظمت انسان خطرناكتر از گناه بزرگى ميداند كه مرتكب آن فورا در صدد توبه بر مى آيد : « سخت ترين گناهان گناهى است كه صاحبش آن را كوچك بشمارد » . على « ع » انسان را از شتاب در كار و سخن نهى مىكند ، زيرا اين شتابزدگى انگيزهى سقوط انسان است و انسان پاك نبايد خود را در معرض سقوط قرار دهد : « من ترا از شتاب در كار و سخن نهى ميكنم » . او به منظور اصلاح اخلاق مى خواهد انسان از گناهى كه مرتكب شده پوزش طلبد ، ولى با يك بررسى و بيان فوق العاده توجه مىدهد كه انسان هرگز از كار نيك پوزش نمى طلبد ، بنا بر اين نبايد كارى كند كه به عذرخواهى ناچار گردد : « از آنچه ترا به عذرخواهى مى كشاند بپرهيز ، زيرا از كار نيك عذرخواهى نمى شود » .
على « ع » در زمينهى عيبجوئى انسان از ديگران و غفلت از عيوب خود ، از آنجا كه اين عمل را از نظر سلبى و ايجابى باعث سوء اخلاق و سوء روش ميداند ، مى گويد : « بزرگترين عيب ها آن است كه چيزى را كه در خودت هست بر ديگران عيب بگيرى » . « كسى كه به عيب خودش توجه كند از عيب ديگران باز مى ماند » . و اگر با كار زشتى روبرو شدى نخست بايد آن را رد كرده و نپذيرى و در غير اين صورت بر شما لازم
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 121
مساهمون: جورج جرداق
ص١٢١