خودش و كارهايش بدون آنكه نگهبانى بر او گماشته شود ، مى گويد : « در پنهانى ها از گناهان بپرهيزيد » و نيز در همين زمينه مى گويد : « از هر كارى كه پنهانى انجام مى گيرد و آشكارا شرم آور است بپرهيز ، و از هر كارى كه اگر از كنندهى آن بپرسند آن را انكار مىكند بر حذر باش » . و اينك به آنچه على « ع » در رابطهى ميان پنهان و آشكار مى گويد و ما آن را نشانهى اصلاح و صدور طبيعى نام گذاشتيم توجه كنيد : « هر كه باطن خود را درست كند خداوند ظاهر او را اصلاح خواهد كرد » .
جملهى زير در بارهى تهذيب نفس ، از سخنان زيباى « كنفوسيوس » حكيم چينى مى باشد : « آن طور كه بر سر سفرهى پادشاه غذا مى خورى بر سر سفرهى خودت غذا بخور » . روشن است منظور حكيم اين است كه هميشه براى خودت احترام قائل باش و احترام خود را مرهون موقعيت خاصى مپندار تا رفتار تو بهنگام تنهايى مانند رفتارت در برابر پادشاه باشد .
على « ع » مثل همين معنى را به شكل تازهاى بيان مىكند : « هر يك از شما بايد براى برادرش طورى زينت كند كه براى بيگانه زينت مىكند و دوست دارد بيگانه او را در بهترين قيافه ببيند » منظور على « ع » اين است كه انسان بايد در هر حال برادرش را پند دهد و او را در بهتر ساختن اخلاق و رفتار و سليقهاش كمك كند . البته اصلاح صحيح اين نيست كه بطور آشكار او را اندرز دهد و بدين سبب به او
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 124
مساهمون: جورج جرداق
ص١٢٤