حال خود از كندى وتندى وصحت ومرض وقصر وتمام وتحصيل شرائط صحت بحسب حال خود از
غسل يا وضو يا تيمم وغير اينها از شرائط غير حاصله ونماز نكرده باشد واجب است قضاء آن نماز چنانچه
با علم بمفاجات حيض واجب است مبادرت بأداء آن ودر مواطن تخيير كفايت مىكند سعة وقت از
براي قصر هر چند وسعت تمام را نداشته باشد واگر كمتر از اين قدر را درك كرده باشد با پاكى از
حيض پس واجب نيست قضاء اگر چه أحوط قضا كردن است اگر بقدر أقل واجب درك كرده
باشد بدون تحصيل ماعداى طهارت از شرائط بلكه أحوط قضا كردن است اگر درك كرده باشد
بقدر أكثر نماز را يعنى بيش از نصف را بلكه أحوط قضا است بمجرد حصول حيض بعد از وقت
هر چند نتواند هيچ از نماز بكند
( مسألة 32 ) اگر از حيض پاك شود قبل از خروج وقت بقدرى
كه بتواند غسل كند ويك ركعت از نماز را با شرايط آن بجاى أورد واجب است مبادرت كند بان
ونماز أو صحيح است واگر ترك كند قضاء آن واجب است واگر كمتر از اين باشد واجب نيست
قضاء اگر چه أحوط قضاء است در صورتي كه درك كند يك ركعت را با طهارت هر چند بقدر تحصيل
سائر شرايط وسعت نباشد بلكه أحوط قضاء است اگر پيش از طلوع يا غروب افتاب پاك شود
مطلقا وتحقق ركعت بتماميت ذكر سجده اخيره است بنابر أقوى نه رفع راس وهر گاه يك ركعت
از آخر وقت را درك كند با تيمم كفايت در وجوب نمىكند مگر انكه وظيفة أو تيمم باشد با قطع
نظر از ضيق وقت لكن أحوط اتيان آن است با تيمم مطلقا
( مسألة 33 ) هر گاه ضعيفه پيش از
دخول وقت شرائط نماز را تحصيل كرده بود وبعد از دخول وقت حائض شد كفايت مىكند بنابر أقوى
در وجوب از أو قضاء گذشتن مقدار أداء أقل واجب از نماز هر چند بقدر تحصيل شرائط بر تقدير
عدم حصول انها وقت نداشته باشد پس اعتبار گذشتن بقدر تحصيل شرائط در صورت عدم حصول
انها است نه مطلقا
( مسألة 34 ) هر گاه بگمان تكى وقت از ادراك يك ركعت ترك كرد نماز را بعد
معلوم شد وقت وسعت داشته واجب است قضا كند
( مسألة 35 ) هر گاه شك كرد در وسعت
وقت وعدم آن واجب است مبادرت كند بنماز
( مسألة 36 ) هر گاه در أول وقت بداند كه حائض
مىشود واجب است مبادرت بأداء بلكه اگر شك داشته باشد در وسعت وقت پيش از مفاجأة
حيض واجب است نيز مبادرت واگر ترك كرد واجب است قضاء مگر انكه معلوم شود عدم سعة