( 1 ) است در روزى كه البته واقع مىشود ، « 1 » رحمكنندهء آمرزندهء مداراكنندهء جزا دهنده است ، « 2 » همهء سپاس از براى خداى كه پروردگار بزرگ است و همهء ستايش از براى خداى پادشاه رحمكننده است ، اوّل همهء چيز و دائمى است ، آفرينندهء عرش و آسمانها و زمينهاست و اوست شنواى « 3 » داناى ، قبولكنندهء توبه است ، جزا دهندهء كردار است ، حلمكننده غلبهكنندهء مهربان است ، اوّل اشياء و آخر همه چيز است ، هويدا و پنهان است ، هميشگى به خود برپاست ، روزى دهندهء حيوانات وحشى و جانوران است ، صاحب بخششها و منعكنندهء بليّههاست ، شفا مىدهد بيماران را و مىآمرزد مر گناهكاران را و در مىگذرد از گناه پشيمانان و دوست مىدارد صالحان را و جاى مىدهد گريختگان را و مىپوشاند عيب گناهكاران را و امان مىدهد ترسندگان را ، منزّهى تو ، نيست خدائى مگر تو كه بخشندهء عبادت كرده شدهاى ، در هر جايى مىآمرزى گناهان را و مىپوشانى عيبهاى بندگان را ، جزا دهندهء شكرى ، حلمكنندهاى ، دانائى « 4 » به نهايت و منتهاى هر چيز ، ( 2 ) رويانندهء زراعتها و درختانى ، شكافندهء دانههائى ، صاحب قهر و غلبهاى ، بىنياز از مخلوقاتى ، قسمتكنندهء روزيهائى ، داناى امور پنهانى ، توئى آن كه نيست مثل و مانند تو چيزى و تو بر همه چيز حاضر و گواهى ، توئى آن كه در مىگذرى از گناه كار بعد از آن كه غرق شود در گناهان ، توئى آن كه همه چيز را ، آفريدهاى ، بر مىگردند به سوى تو به سبب نسبت داشتن به تو ، « 5 » بيامرز براى من گناه مرا چنان كه فرمودهاى تو كه بخوانيد مرا تا آن كه برآورم حاجت شما را تو به وعدهء خود بسيار راستگوئى ، خلاصى ده مرا از همّها و غمّها « 6 » و اندوهها ، توئى و فريادرس هر اندوهناكى و توئى آن كه گفتهاى كه نااميد مگرديد از رحمت من و حال آن كه تو به گفتار خود نيستى دروغگوى ، نگاهدار مرا از بليّههاى دنيا و آخرت
هامش
( 1 ) يا آن كه واقع مىشود در آن روز حساب و عقاب ، و بر هر تقدير مراد روز قيامت است . و اللَّه يعلم
( 2 ) يعنى جزا و ثواب مىدهد كسى را كه شكر نمايد او را .
( 3 ) يعنى مىشنود سخنان و دعاهاى بندگان را و مىداند مطلبها و حاجتهاى ايشان را . و اللَّه يعلم
( 4 ) يا آن كه دانائى به احكام شرعيّه يعنى به مصلحتهائى كه در احكام شرع است يا آن كه دانائى به گناهان بندگان كه موجب حدّ هستند . و اللَّه يعلم
( 5 ) يعنى به سبب قرب و نسبتى كه دارند به تو يا آن كه همگى منسوبان و بندگان تو هستند و به تو نسبت دارند و توقّع مرحمت از تو دارند چنان كه بندهاى كه منسوب به آقاى خود است توقّع احسان از او دارد . و اللَّه يعلم
( 6 ) سابقا اشارهء به فرق ميان غمّ و همّ شده احتياج به اعاده نيست .