صداى آن را نشنوند و با مكروهى همراه نباشد .
استاد ابو منصور اين فتوا را داده است .
8 اگر خوانندگى را كسب و وسيلهء معاش خود قرار دهد و با آن قرارداد ببندد ، حرام است .
استاد ابو منصور آن را از شافعى نقل كرد .
9 اگر انسان در غنا نيت درست و خيرى داشته باشد مكروه نيست و الَّا مكروه است .
خوارزمى در كتاب كافى آن را آورده است .
10 اگر نيت كند كه با آن قلب خود را به سمت طاعت الهى سوق دهد ، در زمرهء طاعات است و اگر بخواهد غنا نيروى بيشترى براى انجام دادن گناه به وى ببخشد و وى را بر ارتكاب معصيت تقويت كند ، حرام است . ابن حزم و غزالى بر اين نظرند .
11 اگر آوازى كه مىخوانند به گونه اى باشد كه جز احتمال حرمت در آن راه ندارد ، حرام است و اگر هم احتمال حرمت و هم احتمال حلَّيت در آن مىرود ، حلال است . برخى از شافعيان خراسانى اين نظر را پذيرفته و ابن حجر بر آن مهر تأييد زده است .
دلايل قائلان به حرام بودن غنا
هر يك از طرفداران اقوال ياد شده ، براى اثبات نظريهء خود دلايلى آوردهاند . در اينجا به طور بسيار فشرده به استدلال قائلان به حرمت و حليت غنا اشاره مىكنيم .
دليل اوّل : آيات
بسيارى از فقيهان اهل سنت براى حرام بودن و كراهت غنا به سه آيه
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2316
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢٣١٦