در مورد علما و دانشمندان شيعه باقى نماند كه چرا آنها در معرفى مذهب خود كوتاهى كردهاند .
و از اين رو اميد مىرود در سايه اين بحثها پيوندهاى محبّت و دوستى در ميان مسلمانان محكم گردد و آثار خصومت و دشمنى برچيده شود ، زيرا هر انسانى مخصوصاً در عصر ما درك مىكند كه اتحاد و رفع اختلاف يكى از لازمترين امورى است كه بشر در ادامه زندگى اجتماعى به آن نيازمند مىباشد .
شايد نويسندهء كتاب « فجرالاسلام » كه انبوه ابرهاى متراكم ظلم و تاريكى او را از هر سو احاطه كرده است ديگر دربارهء شيعه ننويسد :
« وَالْحَقِّ أنّ التشَيُّعَ مَأوى يَلْجَأُ إلَيْهِ كُلُّ مَنْ أرادَ هَدْمَ الإسْلامِ لِعَداوَةٍ أو حِقْدٍ ، وَ مَنْ يُريدُ إدْخالَ تَعالِيمِ آبائِهِ مِنْ يَهودِيّةٍ وَنَصْرانِيَّةٍ وَ زَرادَشْتِيَّةٍ » ! « 1 »
يعنى : « حق اين است كه آيين تشيّع پناهگاهى است كه هر كس مىخواهد اساس اسلام را بر اثر عداوت يا حسد درهم بكوبد به آن پناه مىبرد ، همچنين كسانى كه مىخواهند تعليمات پدران يهودى يا نصرانى يا زرتشتى خود را وارد اسلام كنند ، اغراض شوم خود را در پناه آيين تشيّع انجام مىدهند » ! .
تا آنجا كه مىگويد :
« آثار يهوديت در تشيّع به صورت اعتقاد به « رجعت » و بازگشت امامان ، خودنمايى كرده است ! شيعه مىگويد : آتش دوزخ بر همهء شيعيان - جز افراد كمى - حرام است ، اين سخن درست مانند ادعاى يهود است كه مىگفتند : « لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً » ؛ هرگز آتش دوزخ جز چند
هامش
( 1 ) . فجرالاسلام ، ص 230