سخريّه و استهزاء كردن عبارتست از نقل كردن گفتار و كردار و خلقت و اوصاف مردم بقول يا بفعل يا به اشاره و كنايه بر وجهى كه سبب خنده ديگران گردد و باعث آن با عداوت است يا تكبّر و حقير كردن آن شخص كه به او استهزاء مىشود و بسا باشد كه باعث آن مجرّد خنداندن و بنشاط آوردن بعضى از اهل دنيا باشد به جهت طمع در كثافات دنيويّه ايشان و شكّى نيست كه اين عمل شيوه اراذل و اوباش و پست فطرتان است و صاحب اين عمل را از دين و ايمان خبرى نيست و از انسانيّت اثرى نه
كلمة في ذمّ الأفراط في المزاح
افراط در شوخى و مزاح مذمومست و باعث سبكى و كم وقارى و موجب سقوط مهابت و حصول خوارى ميگردد و دل را ميميراند و در كار آخرت غفلت مىآورد و بسا باشد كه باعث عداوت و دشمنى و يا سبب آزردن و خجالت دادن مؤمنى گردد و لكن اگر افراط در شوخى نشود و توليد مفاسد مذكوره نكند و باعث گشادن دهان بهرزه خندى نشود ممدوح است
كلمة في ذم الغيبه
غيبت عبارتست از گفتن چيزى را در غياب شخصى به قصد تنقيص آنكه اگر به گوش او رسد او را ناخوش آيد و به آن راضى نباشد خواه آن چيزى كه در حق او گفته مىشود نقص در بدن يا در نسب يا در صفات و افعال و اقوال او باشد يا در چيزهائى كه متعلّق و منسوب است به او چنانچه در حديث نبوى ( ص ) است كه فرمودند آيا ميدانيد كه غيبت چه چيز است عرضكردند يا رسول اللَّه خدا و رسول او داناترند فرمود آنست كه ياد كنى برادر خود را به چيزى كه او را ناخوش آيد شخصى عرضكرد