عرش و حقتعالى بواسطه آن يك دروغ گناه هفتاد زنا بر او نويسند كه آسانترين آنها مثل آنست كه كسى با ما در خود زنا كند و از اخبار ديگر مستفاد مىشود كه دروغگو ايمان ندارد و روى او سياهست و دروغگو از شرابخوار بدتر است و دروغ كليد خانه ايست كه تمام خباثت در او است و دروغ بدترين رياها است و مورث فقر و فراموشى است و صورت انسانيّت را ميگيرد و دروغگو به عذاب مخصوصى در قبر معذّب است و دروغگو مروّتش از همه خلق كمتر است و بالجمله مفاسد دروغ زياده از آنست كه احصا شود و طريق خلاصى از اين صفت خبيثه رجوع بآيات و اخباريست كه در مذمّت اوست و هم تأمّل در آنكه دروغگوئى باعث هلاكت ابدى و موجب رسوائى و خوارى و مايه سقوط عزّت و بىاعتبارى است و بسست در اسباب رسوائى دروغگو آنچه در حديث است كه حقتعالى فراموشى را به او گماشته است و اين مطلب بتجربه رسيده به حدى كه از امثال سايره است دروغگو حافظه ندارد و هم گفته شده كه دروغ گفتن بضرب شمشير ماند اگر جراحت ملتهم شود نشان همچنان بماند چون برادران يوسف پيغمبر ( ع ) كه بوصمه كذب موسوم شدند براست گفتن ايشان اعتماد نماند قال اللَّه تعالى
بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً فَصَبْرٌ جَمِيلٌ *
و بدان كه ضدّ دروغ صدق و راست گوئى است كه اشرف صفات حسنه و رئيس اخلاق حميده است قال اللَّه تعالى
اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ
و از حضرت صادق ( ع ) مرويست كه فرمود نظر نكنيد به طول ركوع و سجود مردم زيرا كه آن چيزى است كه به آن عادت كرده اگر آن را ترك كند از آن وحشت نمايد و لكن نظر نمائيد براستى گفتار او و پس دادن امانت را