در گزارشى آمده است كه ضربهء وى به عثمان خورد و كسانى كه با ابوذر در مورد اين ادعايش درگيرى داشتند بسيار شدند و مردمان همى آيهء ارث را بر او مىخواندند و مىگفتند : « اگر لازم بود كه همهء مال را انفاق كنند ديگر موردى براى اين آيه نمىماند » و او هر جا فرود مىآمد ايشان شگفت زده گرد او را مىگرفتند و غوغا مىكردند و او گوشه نشينى اختيار كرد و در اين مورد با عثمان مشورت نمود و او به وى اشارت كرد كه به ربذه رود و هر گونه كه خواهد در آن جا ساكن شود و اين است آن چه در مورد اين داستان مورد اطمينان است ولى شيعه آن را بگونه اى گزارش كردهاند كه بتوانند آن را دستاويزى براى نكوهش ذو النورين ( عثمان ) گردانند و هدفشان از اين كار ، خاموش كردن نور او است و خداوند نمىپذيرد مگر اين كه نور خود را به كمال رساند . پايان
اين سخنان از چند جهت جاى توجه دارد :
1 - اين كه مىگويد : ابوذر ظاهر اين آيه را گرفته . . . آيه ، ظاهرى جدا از باطنش ندارد و نمىرساند كه مالى كه زكاتش داده شد باز هم اگر بيش از اندازهء نياز بود بايستى همهء آن را انفاق كرد . پس كدام ظهورى در اين معنى هست كه تأييد كنندهء نسبتى باشد كه به ابوذر مىدهند ؟ تا او بتواند آن را بگيرد و بدان تكيه كند زيرا آيه در مقام نهى از گنج نهادن است كه در ص چگونگىاش را روشن ساختيم و هرگز هيچ گفتار آشكار و حتى اشاره اى از ابوذر نرسيده است كه نسبتى را كه به وى مىدهند تأييد كند بلكه ديديد همهء آن چه از او يا دربارهء او گزارش كردهاند ، با اين نسبت ، ناسازگار است .
2 - درگيرى ميان او و معاويه را كه آلوسى بر سر مفاد و ظاهر و باطن آيه دانسته ، به آن صورت نبوده و ما در ص از صحيح بخارى نقل كرديم كه كشمكش بر سر مورد نزول آن بود نه مفاد آن ، كه معاويه مىپنداشته اين آيه ، تنها دربارهء اهل كتاب فرود آمده ولى ابوذر آن را عام مىشمرده و ايشان و مسلمانان - هر دو - را طرف خطاب مىدانسته . كه هم مقصود ابوذر را از انفاق و مقدارى كه بايد از مال انفاق كرد دانستيم و هم اين را كه مقصود او « بخشيدن تمام آن چه بيش از نيازمان داريم » نيست بلكه انجام دستورهائى است كه دين براى انفاق داده - از واجب و مستحب - و ديديم