( 1 ) حسن بن على در آن روز ، بزرگ عترت و پيشواى قوم بود ، پس او مركز دائرهئى است كه صاحب رسالت به همراه قرآن - يعنى عاليترين مرجع - در ميان مسلمانان بجا گذارده است .
راستى ، امامت جز اين چيز ديگرى است ؟
به حسن بنگريد . . وقتى از حقيقت او سخن مىگوئيد ، ببينيد چگونه از همه سو كلمات خدا او را فرا مىگيرد : قرآن ، نبوت ، امامت دو گرانوزن ، بهشت ، اصلاح ، حفظ خون ، وفا بعهد . .
حال ، ذهن خود را بسوى رقيب او كه بر سر فرمانروائى واجب - الاطاعه با او ستيزه مىكرد ، منعطف سازيد . ببينيد در هنگامى كه از او سخن بميان مىآيد ، توصيف او چه كلماتى مىطلبد : طمع ، حيلهگرى فتنهانگيزى ، رشوه ، عهدشكنى ، مال و منال ، جنگ ، غارت و چپاول . . .
براستى كه از پستى و حقارت دنياست كه آنچنان كسى با اينچنين كسى در ميدان مبارزه و ستيز درآيند ! ! آرى ، اين حسن است ؛ پسر رسول خدا و دارندهى منصب امامت .
سلطنت و مال و منال دنيا را در برابر اين ، چه شأن و مقام است ؟
اين « سرور جوانان بهشت » است بگفتهى جد بزرگوارش رسول اكرم . گفتهاى كه همهى فرقههاى اسلامى آن را از حضرتش نقل كردهاند و در صحت و تواتر ، همدوش و همپاى قرآن است و در عمق و بلاغت ، فراتر از كلام آدميان .
( 2 ) در حاشيهى اين حديث ميگوئيم :
صلح امام حسن ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 247
مساهمون: السيد الخامنئي
ص٢٤٧