و بر افضليت رعايت جانب متخاصمين حكم را حتى الامكان .
الاية التاسعة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( ولا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ وتُدْلُوا بِها إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالإِثْمِ وأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ) ( 188 )
يعنى مخوريد مالهاى يكديگر را در ميان خود به سبب باطل وميندازيد مالهاى خود را بسوى حاكمان بطريق رشوت تا بخوريد پاره اى از مالهاى مردم را به ستم وحال آن كه شما مىدانيد كه مال مردم است و خوردن او ظلم است ( 1 )
هامش
2 - بيان قضاوت داود وسليمان عليهما السلام ونظارت خداوندى بر آنها تعليم براى ساير آدميان مىباشد .
3 - قضات ودادخواه به مقام و درجه ء خود نبايد مغرور شده تا اين كه از حق رو گردان باشد .
4 - علم وصف مخصوص مقام احديت جلت عظمته است و به بشر به مقدار معلوم و به حدى كه اراده اش علاقه گيرد تفهيم مىفرمايد .
5 - قضاوت امريست خيلى دقيق ومقاميست بسيار رفيع پس بايد شخص قاضى از روى حق وحقيقت و مراعات ادله ومدارك طرفين وصلاح واقعى بررسى نمود تا رأى صادر نمايد .
6 - رجحان قاضى به ديگرى به فضيلت علم وسداد رأى است نه به سن و سال .
7 - اين كه رجحان وافضليت قضاوت حضرت سليمان ( ع ) از حكم طرح شده حضرت داود ( ع ) بعنوان مناظره بتأييد به واسطه ء وحى وتفهيم خصوصى بارى تعالى بود ( فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وكُلاًّ آتَيْنا حُكْماً وعِلْماً )
( 1 ) خلاصه ء معنى آيه ء شريفه اينست مال يكديگر را به ناحق مخوريد و كار را به محاكمه ء قاضيان نيفكنيد كه به وسيله ء رشوه وزور پاره ء مال مردم را بخوريد با اين كه شما بطلان دعوى خود را مىدانيد .