زيرا كه مشتمل بود بر رعايت مصلحت جانبين و صبر مدعى در گرفتن حق خود تا مدت يك سال اگر چه واجب نيست ولهذا داود ( ع ) حكم كرد به تسليم نفس غنم ( 1 ) ليكن افضل است . پس حكم سليمان ( ع ) مبنى بر افضل واقع شد بنا بر - رعايت حال طرفين .
و از اينجا معلوم شد وجه آن كه متبادر است از قول او ( وكُلاًّ آتَيْنا حُكْماً وعِلْماً ) و آن حقيت هر دو حكم است .
وپوشيده نيست كه آيت مذكوره ( 2 ) دلالت مىكند بر مشروعيت حكم
هامش
لصاحب الحرث كان من سنة النبيّين قبل داود ( ع ) إلى ان بعث الله داود ( ع ) و لم ينزل لداود حكم فى ذلك بخصوصه وكانت قضية نفش الغنم لاختبار سليمان ( ع ) بحكمه المفهم اليه من الله تعالى ليعلم الناس انه الوصي والقائم بامر الله سبحانه من بين اخوانه .
وبالجملة به قرينه ء روايت زرارة از حضرت باقر ( ع ) وابو بصير از حضرت صادق ( ع ) مراد از آيه ء شريفه اينست كه حضرت داود ( ع ) در موضوع همان قضيه ء مناظره مىكرد تا اين كه بصدور حكم واقعى وصاية داود واعلميت آن از ساير برادران واضح گردد .
( 1 ) مراد از تسليم نفس غنم حكم به تسليم بوجه اجمال بود تا حضرت سليمان ( ع ) حكم ببيان و تفصيل نمايد .
و يا اين كه قول حضرت داود « ع » به تسليم نفس غنم حكم بتى نبود بلكه بعنوان مناظره بيان كرد تا حقيقت حكم مسأله و قضاء واقعى آن به زبان وصى صادر بشود .
( 2 ) خلاصه وبرگشت آيه ء شريفه اموريست بشرح ذيل :
1 - اين كه قضات وحكام ومأمورين دادگاه ثابت يا سيار در مراتب خودشان در موقع قضاوت و همچنين در موقع اخذ شهادت و در موقع اداء آن خدا را ناظر خود بينند و يقين كنند كه خداى اقرب از حبل الوريد ناظر اعمال آنها است تا اين كه خلاف حق از ايشان سر نزند .