وپوشيده نماند كه آيت مذكوره دلالت مىكند بر آن كه واجبست در قتل مؤمن بر سبيل خطا كفارت كه آزاد كردن يك بنده ء مؤمن است وتسليم ديت قتل خطاء به وارثان مسلمان او اگر باشند خواه همه وارثان او مسلمان باشند وخواه بعضى مسلمان باشند و بعضى كافر باشند كفارت واجب شود وبس نه ديت ( 1 ) .
هامش
( 1 ) خلاصه ء مفاد آيه ء شريفه اموريست بشرح ذيل :
1 - قتل نفس مؤمن از روى عمد به علت ايمان از مؤمن سر نمىزند .
2 - و در موقع قتل خطائى بايد غلام مؤمن آزاد كرده شود وخونبها پرداخت گردد مگر اين كه خونبها را وارث به قاتل ببخشد .
3 - اگر قوم وقبيله ء مقتول كافر باشند و در ميان عهد وپيمان هم نباشند خونبها لازم نيست فقط بايد غلام آزاد شود .
4 - اگر با قوم وقبيله مقتول عهد وپيمان باشد دادن ديه و آزاد كردن غلام مؤمن واجب است .
5 - چنانچه غلام پيدا نشود قاتل بايد دو ماه روزه متصل بگيرد .
6 - مقدار خونبها قتل خطائى كه در شرع مقرر است به قرار ذيل :
بيست نفر شتر ماده كه مادرشان دو بار حامله شوند .
و بيست نفر شتر نر كه ، مادرشان دو بار زاييده شير ده باشند .
بعلاوه سى نفر شتر ماده كه مادرشان دو بار زاييده صاحب شير باشند .
بعلاوه كه شتر كه چهار سال سن داشته باشند جمعا صد شتر مىشوند .
ولى در قتل شبيه به عمد وعمد خونبها از مال قاتل داده مىشود .
اما در قتل خطائى خونبها از مال خويشاوند قاتل پرداخت مىشود .
خونبهاى فوق الذكر مخصوص مرد آزاد مىباشد .
خونبهاى زن آزاد در هر صورت نصف ديه مرد است .