تعالى هست نيك قبول كننده ء توبه ء مردم را ومهربان به ايشان .
ظاهر آنست كه مراد از اللذان زانى وزانيه است ( 1 ) بر سبيل تغليب وضمير : ( يَأْتِيانِها ) راجع است به فاحشه واكثر مفسران برينند وبرين تقدير بهتر آنست كه اين آيت مخصص است به غير محصن به قرينه ء تقابل به آيت سابق كه مقيد است به محصن .
ومراد از ايذاى ايشان صد تازيانه باشد زيرا كه نسخ خلاف اصل است .
ومؤيد اينست آن كه روايت كرده اند از پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم كه چون آيت جلد نازل شد فرمود كه ( خذوا منى قد جعل الله لهن سبيلا والبكر بالبكرة جلد مائة وتغريب عام والثيب جلد مائة ورجم ) يعنى فرا گيريد از من حد زنا را بتحقيق مقرر گردانيد خداى تعالى از براى زنان زانيه را خلاصى حد زناى مرد بىزن يا زن بىشوهر صد تازيانه است واخراج كرد تا يك سال وحد زناى مرد زن دار با زن شوهر دار صد تازيانه است و سنگسار كردن .
و بعضى : ( الَّذانِ يَأْتِيانِها ) را حمل كرده اند بر دو مرد كه يكى با ديگرى لواطه كنند ( 2 ) وايذاى ايشان را بر قتل .
هامش
( 1 ) بلكه مراد از قول اللذان لاطى است ومراد از فاحشه عمل لواطه است و بنا بر اين آيه محكم خواهد شد چنانچه در كتاب اثبات الايات مفصلا تحقيق گرديده است .
( 2 ) حمل آيه ء شريفه به بيان حكم لواط اظهر است زيرا كه لفظ ( منكم ) اشاره است بر اين كه طرف مفعول به هم از رجال است وفاحشه ء كه تحقق آن در ظرف خارج با مرد فاعلا ومفعولا باشد غير از لواط عملى نيست چنانچه در كتاب اثبات الايات مفصلا بيان گرديده است .