و بر حليت شكار سگان معلم به شرط تسميه در وقت ارسال و اگر چه قايل تذكيه نباشد در وقت رسيدن به آن ( 1 ) وبشرط آن كه وحشى مأكول اللحم باشد ( 2 ) چنان كه از روايات معتبره مستفاد گردد .
الاية الثانية قوله تعالى فى سورة المائدة ايضا : ( الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وطَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وطَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ ) ( 5 ) .
يعنى امروز حلال گردانيده شده است از براى شما چيزهاى پاك وطعام آنان كه داده شده اند كتابى از كتابهاى آسمانى حلال است از براى شما حلال است از براى ايشان .
ظاهر آنست كه مراد از ( طيبات ) چيزهاى پاك است ( الا ما اخرجه الدليل ) .
ومراد از آنان كه داده شده اند كتاب اهل كتابست يعنى يهود و نصارى ومجوس .
هامش
7 - مقتضاى اطلاق قوله ( ( وَاذْكُرُوا اسْمَ الله عَلَيْهِ ) كفايت تسميه است از ارسال كننده چنانچه ظاهر اخبار كثيره است .
8 - قيل ظاهر اطلاق الآية يدل على طهارة موضع العضة .
والتحقيق خلافه فان الحكم بإباحة صيد الكلب المعلم لا يستلزم الحكم بطهارة ما لاقاه بالرطوبة لا عقلا ولا لغة ولا شرعا .
( 1 ) به شرطى كه خود سگ از صيدش نخورده باشد چون كه خوردن آن دلالت مىكند كه اين شكار را براى نفس خود اخذ كرده است نه براى مرسل وحال آن كه خداوند مىفرمايد ( فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ ) .
( 2 ) شايد قوله تعالى ( أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ ) اشارتست به اين كه حلال شده است به شما اى مؤمنان اشيائى كه در اصل خلقت طيب و پاكيزه بوده وخداوند در شرع مقدس نهى از آنها نفرموده است .
و اما حيوانى كه در شرع مقدس نهى از خوردن آنها فرموده همه ء آنها بلسان شرع از خبائث محسوبست و نبايد خورد گوشت آنها را هر چند بدن ايشان پاك باشد .