عمره متوجه مكه شد و در حديبيه نزول فرمود كفار مكه به آن حضرت در مقام مقاتله در آمدند ونگذاشتند او را كه به مكه در آيد چنان كه سابقا مذكور شد و اين صورت در ماه ذى القعدة بود كه از ماههاى حرام بود .
و آن حضرت در سال كه او را سال حديبيه خوانند ممنوع شده مراجعت فرمود در سال ديگر همان ماه به مكه رفت خداى تعالى اجازت فرمود آن حضرت را كه در ماه ذو القعدة كه ماه حرام است مقاتله نمايد با كفار مكه هم چنان كه ايشان در ذى القعدة سال گذشته مقاتله كردند با آن حضرت پس ازين جهت آيت مذكوره نازل شد .
يعنى هم چنان كه ايشان هتك حرمت ماه محرم كردند و با شما مقاتله نمودند در ماه حرام شما نيز هتك حرمت ماه حرام بكنيد و با ايشان مقاتله نماييد در ماه حرام زيرا كه قصاص ومكافات شرعى مخصوص نيست بنفس آدمى واعضاى او بلكه جاريست در همه حرمتها وهتك آنها مثل هتك حرمت ماه حرام به مقاتله
هامش
كه آيا حرام نكردى جنگى را در ماه حرام حضرت فرمود بلى سپس مشركان اراده ء جنگ كردند به اميد اين كه خود پيغمبر اقرار كرد به حرمت جنگ لذا فرصت را غنيمت شمرده مشغول جنگ شدند . آية شريفه نازل شد كه قتال در مقابل قتال مشركان مانعى ندارد بمعنى اين كه كفارى كه حرمت ماه را محفوظ نداشتند و با شما جنگ كردند شما هم با ايشان جنگ كنيد . اى ان استحلوا منكم فى الشهر الحرام شيئا فاستحلوا منهم مثل ما استحلوا منكم ( تذكرة ) توهم نسخ با آيه ( وقاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً ) ( البقرة 37 ) باطل است از جهت اين كه جواز جنگ در ماههاى حرام مشروط به اقدام مشركان بر جنگ است و بنا بر اين در ميان مفاد هر دو آيه منافات نيست .