وقول او ( ومَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله ) بيان تفريع اوست ومتضمن تهديد ووعيد است بر تعدى از احكام الهى وعطف است بر او بتقدير ( واعلموا ان من يتعد حدود الله ) تا عطف اخبار بر انشاء در جمله ء كه محل از اعراب ندارد لازم نيايد يا عطف است بر قول او ( تِلْكَ حُدُودُ الله ) و مجموع قولين دليليست بر صورت شكل اول ( 1 ) .
وقول او ( فَلا تَعْتَدُوها ) نتيجه ايست كه مذكور شده در اثنا دليل جهت اهتمام .
وپوشيده نماند كه آيت مذكوره دلالت مىكند بر مشروعيت خلع و مبارات ( 2 ) اگر چه روايت سبب نزول متضمن
هامش
( 1 ) بيان ذلك : ان الاحكام المذكورة هى حدود الله وكل حدود الله يحرم التعدى عليها فالنتيجة ( ان الاحكام المذكورة يحرم التعدى عليها ) .
كما ( ان المتعدي بالأحكام متعدى بحدود الله وكل متعدى بحدود الله ظالم ) فالنتيجة ( ان المتعدي بالأحكام ظالم ) .
( 2 ) مقتضاى ظهور قوله تعالى ( إِلَّا أَنْ يَخافا أَلَّا يُقِيما حُدُودَ الله فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيما حُدُودَ الله فَلا جُناحَ عَلَيْهِما فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ ) وجود كراهت زناشويى وخوف عدم مراعات حدود آن از هر دو طرف در حليت اخذ فديه و دادن آن معتبره است . و بنا بر اين مستفاد از آية صحت طلاق مبارات خواهد شد نه طلاق خلعى چون كه گذشت كه در طلاق خلعى وجود كراهت از طرف زن معتبر است . و از صحت وحليت اخذ فديه در مبارات بر صحت وحليت اخذ در طلاق خلعى دلالتى ندارد نه به صراحت و نه به اولويت و بنا بر اين حكم طلاق خلعى را بايد از اخبار استفاده نمود نه از آيه ء كريمه ولى جمعى از فقهاى اماميه آيه ء كريمه را حمل بر طلاق خلعى نموده اند بدين طريق كه عمده منظور از خوف عدم اقامه ء حدود كه در آيه ء قيد در صحت اخذ فديه شده است از ناحيه ء زنست و نسبت آن به شوهر از باب مسامحه است .