جهت آن كه ديگر طاقت نفرت و كراهت صحبت او ندارم به درستى كه دامن خيمه را برداشتم ديدم او را كه مىآمد در ميان جمعى از مردم و سياه زنگترين ايشان بود وكوتاه قدترين ايشان وزشت روىترين ايشان پس اين آيت نازل شد .
وثابت باغى به حساب مهر به جميله داده بود گفت يا رسول الله باغ مرا به من دهد تا طلاق دهم او را پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم گفت به جميله كه چه مىگويى گفت كه باغ را مىدهم و زياده نيز آن حضرت گفت كه زياده احتياج نيست باغ را كه مىدهى بس است .
بعد از آن به ثابت گفت كه بگير باغ خود را ورها كن او را پس ميان ايشان خلع واقع شد و آن اول خلعى بود كه واقع شد در اسلام .
و ظاهر آنست كه قول او ( لكم ) خطابست مر ازواج را به آن كه بگيرند از زنان خود چيزى از آن چه داده اند به ايشان به حساب مهر و غير آن وبىرضاى ايشان .
وقول او ( يخافا ( 1 ) ويقيما ) مشتمل است بر تغليب تذكير بر تأنيث از جهت رجحان مذكر بر مؤنث وتغليب غيبت بر خطاب از جهت زيادتى اهتمام بشأن مغايب در اين مقام و آن زوجه است .
هامش
( 1 ) قرء ابو جعفر وحمزه يخافا بضم الياء والباقون بفتحها والضمير على القراءة الثانية فاعل وعلى الاولى نايبة .
وان فى موضع جر بالجار المقدر او نصب والخطاب للأزواج بتحريم اخذ شيء مما اتوا نسائهم من وغيره .